ديوان سلمان ساوجي

عشق است هر دم افزون، گويي که هر چه ما را
از عمر مي شود کم، در عشق مي فزايد

بر آب زند هر دم، اين ديده نمناکم
نقش تو و جز نقشت، در ديده نمي شايد

يار مي آيد و در ديده چنان مي آيد
که پري پيکري از عالم جان مي آيد

سر سوداي تو گنجي است نهان در دل من
به زيان مي رود آن چون به زبان مي آيد

به جمالت که اگربي تو نظر بر خورشيد
مي کنم در نظرم تيغ و سنان مي آيد

مي رود در رخ و قد تو سخن سلمان را
لاجرم نازک و زيبا و روان مي آيد

مرا در دل همي آيد که چون باز آيدم دلبر
دل از دستش برون آرم، ولي دلبر نمي آيد

چو چشمت هرگزم چشمي به چشمم در نمي آيد
به چشمانت که چشمم را بجز چشمت نمي آيد

اسرار عشقت از در گفت و شنيد نيست
سري است بوالعجب که نه کس گفت و نه شنيد

خرم کسي که بر سر بازار عاشقي
جان در غمت بداد و غمت را به جان خريد

دل پي دلدار رفت ديده چو اين حال ديد
اشک به دندان گرفت دامن و در پي دويد

قبله و مذهب بسي است، يار يکي بيش نيست
هر که دويي در ميان ديد يکي را دو ديد

به اميدي که رسد در تو دل خام طمع
سالها ديگ هوس پخت و به آخر نرسيد

در جمال و رخ او اي مه و مهر ارنگريد
هر دو چون سايه سجودي پس ديوار کنيد

دل براي گوهري از راه چشمم رفته است
هر که را گوهر نيايد، در دل دريا چه کار؟

دين و دنيا هر دو بايد باخت در بازار عشق
مردم کم مايه را خود با چنين سودا چه کار؟

مدعي را از جمالش نيست حظي، کان چمن
عندليبان راست، زاغان را در آن بستان چه کار؟

بار جهان کجا و دل تنگم از کجا؟
جايي است دل که نيست در و غير بار يار

چون غنچه ام اگر چه بسي خار در دل است
من دل خوشم به بوي نسيم بهار يار

در زحمتم ز درد سر و گفت و گوي عقل
اي عقل از سرم برو اين گفت و گو ببر

اي آشنا چه در پي بيگانه مي روي؟
آن را که درد توست تو درمان او ببر

رفتي و در پي تو نه تنها دل است و بس
جان عزيز نيز روان است، بر اثر

هست در من آتشي سوزان، نمي دانم که چيست؟
اين قدر دانم که همچون شمع مي کاهم دگر

ساقيا ز آب رزان يک جرعه بر خاکم فشان
هان که در خواهد گرفتن آتشين آهم دگر

در ازل خاک وجود من به مي گل کرده اند
منع مي خوردن مکن سلمان به اکراهم دگر!