ديوان سلمان ساوجي

تابي ز شمع روي او، گر در تو گيرد مدعي !
آنگه بداني کز چه رو پروانه ناپروا بود؟

بس که دم خوردم ببويت، گر نمايم حال دل
غنچه آسا در دلم خون بسته تو بر تو بود

شوقم افزون شد و آرام کم و صبر نماند
در فراق تو، ولي عهد همان است که بود

با خيال روي و مويش عشق بازد روز و شب
هر کجا با بنده ماهي در شبستاني بود

با ملامت يار شو، گو از سلامت دور باش
هر که او در عاشقي، خواهد که سلماني بود

پاي سست است و رهم دور از آن مي ترسم
که سر من برود در طلب و پا نرود

سيل خون دل ما مي رود از ديده بگو
با خيال تو که در خون دل ما نرود

داني که در دل تو کي آيد جمال يار؟
وقتي که هر دو عالمت از دل برون رود

ز آن آمدم که بر سر کوي تو سر نهم
مقبل کسي که در سر کوي تو مي رود

بامي از آن خوش است سر عارفان که مي
در کاسه هاي سر زسبوي تو مي رود

جوري که رفت و مي رود امروز در جهان
از چشم مست عربده جوي تو مي رود

گر ز خورشيد جمالت ذره اي پيدا شود
هر دو عالم در هوايش، ذره سان دروا شود

شوقم افزون شد و آرام کم و صبر نماند
در فراق تو ولي عهد همانست که بود

عمر من کم شد و عشق تو فزون پنداري
کانچه از عمرکم آمد، همه در عشق فزود

آن پري کيست که از عالم جان روي نمود؟
وين چه حوري است که بر ما در فردوس گشود؟

عمر ما کم شد و عشق تو فزون پنداري
کانچه کم گشت زعمرم همه در عشق فزود

زندگي از باد مي يابم که او در کوي دوست
مي شود بيمار و ز آنجا زندگاني مي دهد

يار دل مي جويد و عاشق رواني مي دهد
چون کند مسکين در افتادست و جاني ميدهد؟

چون نمي افتد به دستش آستين وصل دوست
بر در او بوسه اي بر آستاني مي دهد

گفتم: از من هيچ ذکري مي رود در حلقه اش؟
گفت: سودا بين که تشويش فلاني مي دهد

چو شانه دست به دندان اگر برم شايد
که شانه در سر زلف تو دست مي سايد

خيال سرو بالايت در آب و گل نمي گنجد
مقام و منزل جانان به غير از دل نمي شايد

سري دارم به سوداي تو مستغني زهربابي
که غير از درگه وصل تو هيچش در نمي يابد

سر شوريده را سلمان از ان رو مي نهد بر کف
که در پايش کشد چون زلف اگر تشريف فرمايد

در کار بينوايان، گر يک نظر گماري
کار من و چو صد من، زان يک نظر برآيد