ديوان سلمان ساوجي

چشم مخمور تو را يک نظر از گوشه خويش
مست و سودا زده ام بر در خمار آورد

عقل را بوي سر زلف تو از کار ببرد
عشق را شور مي لعل تو در کار آورد

ما غرق آب و زاهد، دم مي زند ز آتش
گو: دم مزن که اين دم با ماش در نگيرد

گر چه در عهد تو عاشق به جفا مي ميرد
لله الحمد که بر عهد وفا مي ميرد

مي کند راه خرد در شب سوداي تو گم
که چراغ خرد از باد هوا مي ميرد

چشم فتان تو هر جا که بلا انگيزد
اي بسا سر که در آن عرصه بلاش اندازد

هر دل که برد چشمت، در دست غم اندازد
هر مي که دهد لعلت، با خون دل آميزد

از خط سبز تو در آتشم اي آب حيات!
رشکم آيد که خضر بر لب جوي تو رسد

ساقي از درد سبو در تن من جاني کن!
جان چه باشد که به دردي سبوي تو رسد

کسي بر درگه جانان ره آمد شدن دارد
که درگوش افکند حلقه، چو در بر آستان باشد

کسي کو بر سر کويت تواند باختن جان را
حرامش باد در تن، گرش پرواي جان باشد

تو دستار افکني صوفي و ما سر بر سر کويش
سر و دستار را بايد که فرقي در ميان باشد

ز چشمش گوشه گيراي دل که باشد عين هوشياري
گرفتن گوشه از مستي که تيرش در کمان باشد

ز حبيب خود شنيدم که به نزد ما جمادي
به از ان وجود باشد که در و هوا نباشد

چو به حسرت گلت گل، شوم از گلم گياهي
ندمد که بوي مهر تو در ان گيا نباشد

ما با خيال رويت، منزل در آب و ديده
کرديم تا کسي را، بر ما گذر نباشد

در کوي عشق باشد، جان را خطر اگر چه
جايي که عشق باشد، جان را خطر نباشد

هر چشم و سر نباشد در خورد خاک پايت
تا سرمه که گردد، تا افسر که باشد؟

به خاک پات که در خاک پايت اندازم
چو گيسوي تو به هر مويم ار سري باشد

چنان ز چشم تو در خواب مستيم که مرا
ز خواب خوش به قيامت خبر نخواهد شد

در کشيدن مي به ياد لعل او کار من است
پخته اي بايد که خامي را به کار اندر کشد

بي لبش مي ساقيا در جانم آتش مي شود
بي لب او چون به کام خود کسي ساغر کشد؟

گر چه دل را نيست از سرو قدش حاصل بري
آرزو دارد که بار ديگرش در بر کشد

در ره او شد صبا بيمار و مي خواهم که او
گر چه بيمار است، اين ره زحمتي ديگر کشد

يار به زنجير زلف، باز مرا مي کشد
در پي او مي روم، تا به کجا مي کشد