ديوان سلمان ساوجي

کرديم جان را منزلت، باشد که بر ما بگذري
بر ما گذر تا بگذريم، از آسمان، در منزلت

به رنگ روي همي دانم، آب چشم و بر آنم
که رنگ و روي تو در آب ديده، کرد سرايت

بداد جان و بجان در نيافت، وصل تو سلمان
که اين معامله، موقوف دولت است و هدايت

خال مشکين تو بر عارض گندم گون ديد
آدم آمد ز پي دانه و در دام، افتاد

بخندد غنچه بر لاله، چو لعلش، در کلام آيد
بپيچد بر سمن سنبل، چو زلفش، بر عذار افتد

هر آنکس کان لب و دندان چون ياقوت و در بيند
ز چشمش بي گمان لؤلؤ و لعل آبدار افتد

به بويت باد شبگيري، چنان مست است، در بستان
که چون زلفت ز مستي، بر گل و گلزار، مي افتد

ز سودايت برون کردم، کلاه خواجگي، از سر
به سودايت که اين افسر، مرا در سر، نمي گنجد

به عشق چنبر زلفت، چه باک، از چنبر چرخم
سرم تا دارد اين سودا، در آن چنبر، نمي گنجد

همه شب، دوست مي گردد، به گرد گوشه دلها
که جز تو در دل تنگم، کسي ديگر، نمي گنجد

حديثي زان دهن گفتم، رقيبم گفت: زير لب
برو سلمان، که هيچ اينجا، حکايت در نمي گنجد

تا کجا باد صبا، بوي تو دريوزه کند
روز و شب بي سر و پا بر همه در مي گردد

آنکه پرسيد نشان تو و نام تو شنيد
در پي وصل تو، بي نام و نشان مي گردد

گر از تن جان شود معزول، عشقت جاي آن دارد
که در ملک دلم عشقت، همان حکم روان دارد

مرا هم نيم جاني بود و در جان، محنت عشقت
به محنت داد جان ليکن، محبت ها چنان دارد

اگر چون شمع قصد سر کني، بي جرم سلمان را
نزاعي نيستش بر سر، سرو جان، در ميان دارد

در دل تويي و راز تو غير از تو و رازت
کس راه درين پرده اسرار ندارد

بلبل همه شب در غم گل بر سر خارست
گو گل مطلب هر که سر خار ندارد

رسن زلف تو در رشته جان من و شمع
هر يک از آتش رخسار تو، تابي دارد

نيست در کوي تو کاري، دگران را ليکن
با سر کوي تو سلمان، سر و کاري دارد

رايگان، چون سر و زر در قدمش، مي بازم
سر چرا بر من شوريده، گران مي دارد؟

خبرت نيست که در باغ جمالت، همه شب
چشم من آب گل و سرو روان مي دارد

لبم چو ياد کند، ذوق خاکبوس درت را
ز شوق مردم چشم من، آب در دهن آرد

تو اختيار مني از همه جهانيان و جهان
در آن هوس که ز دست من اختيار برد

دل زد در وصال تو دانم که ضايع است
رنجي که آن ضعيف درين باب مي برد