ديوان فروغي بسطامي

حال در مانده عشق تو نمي داند چيست
دردمندي که در انديشه درمان ماند

در عوض خاک در او مگير
گر همه گل زار جنانت دهند

کي کند در همه عمرش هوس آزادي
آن که در حلقه زلف تو گرفتار کند

يار در کشتن من اين همه انکار نداشت
گر در اين کار مرا غايت ابرام نبود

چشم بد دور که در چشمه نوش ساقي
نشئه اي بود که در باده گلفام نبود

تا فتادم در قفاي چشم سحرانگيز او
کو نظربازي که چشمش در قفاي من نبود

دوش در دامن پاک صنم باده فروش
اثري بود که در دامن سجاده نبود

از پي مقصد دل در همه عالم گشتيم
گنج مقصود در اين عالم ويرانه نبود

رخ زيباي او در چنبر زلف
تو پنداري قمر در عقربي بود

راه در جمع پراکنده دلانش ندهند
آن که در حلقه زلف تو پريشان نشود

غنچه اي در همه گل زار محبت نشکفت
گلبني در همه بستان مودت ندميد

يک قوم ز ابروي تو در گوشه محراب
يک طايفه از چشم تو در خانه خمار

هم شربتي از لعل تو در دکه قناد
هم نکهتي از جعد تو در طبله عطار

در چنبر گيسوي تو بس عنبر سارا
در حقه ياقوت تو بس لؤلؤ شهوار

مشک تر از روي تو، ريخته در کوي تو
در هوس بوي تو، شهري خونين جگر

هم شحنه در ولايت اوباش ذوالجلال
هم فتنه در ممالک او مست خواب ناز

هم در دعاي او همه مردان پاک دل
هم در ثناي او همه رندان پاک باز

ساقيا در قدح باده چه پيمودي دوش
که حريفان همه در خواب گرانند هنوز

چون خنده زند لعلش در در دل دريا ريز
چون گريه کند چشمم آماده طوفان باش

چو شاهدان شکرخنده در حديث آيند
تو در مشاهده آن دهان نوشين باش

تا کي به گمان در پي مطلوب دواني
در راه طلب پيرو ارباب يقين باش

يا که در ظاهر فروغي ذکر درويشي مکن
يا که در باطن مريد خسرو فرزانه باش

گشاده چهره بيا در حضور خازن جنت
که بر کسي نگشايد در بهشت برينش

دل هاي مجرد همه در چنبر آن زلف
مرغان بهشتي همه در حلقه آن دام

کردمي در پيش مردم ادعاي هوشياري
گر نبودي در کمين آن چشم مست دل فريبم