ديوان سلمان ساوجي

بي گل روي تو در چشم من از باغ وجود
هرچه آيد، همه خاشاکي و خاري بودست

بر من اين عمر، که در غفلت و وحشت بگذشت
به دو چشم تو که خوابي و خماري بودست

چشم بيمار تو در خواب است و ابرو بر سرش
اي خوشا! بيمار، کش پيوسته باري بر سرست

چون هلالش، هر زمان جاه و جلالي از نواست
چون صباحش، هر نفس نور و صفايي در خورست

مدتي شد تا دلم، در بند مشک زلف اوست
چون تواند بيش ازين، مسکين درين سودا نشست

هر که را با شاهدي صحبت به خلوت داد دست
بي گمان با حوريي در «جنة الماوي » نشست

دلي چو زلفت، سر تا به پاي، جمله شکست
ز سر برآمده، در پا فتاده، رفته ز دست

تو در حجاب ز چشمم، چو ماهي اندر سي
منم اسير به زلفت چو ماهي اندر شست

ندانم آنکه خبر هست از منت، يا نيست
که نيستم خبر، از هر چه در دو عالم هست

دارم از بهر دواي غم دل، مي، بر کف
اين دوايي است، که بي وصل تو دارم در دست

با آنکه رفته در سر مهر تو، جان من
جانم هنوز، بر سر مهر و وفاي توست

مويت به هم برآمد و در تاب رفت و گفت
سوداي کج مپز، که کمند بلاي توست

دوست مي دارم نسيم صبح، را کو، در هوا
تا نفس مي آيدش، جان مي دهد بر بوي دوست

از سر من گر قدم، باز گرفتي چه شد
لطف تو صد در گشاد، يک دراگر بست بست

هست آرام دل، آن را که دلارامي هست
خرم آن دل، که در او، صبري و آرامي هست

عود اگر دود کند، بر سر آن، دامن پوش
تا ندانند، که در مجلس ما خامي هست

به فداي تن و اندام چو گلبرگ تو باد!
هر کجا، در همه آفاق گل اندامي هست

جان فداي او شد او داد جانم را به باد
در ميان جان و جانان، بي وفا پيداست کيست

خاک پايش را تصور مي کند در چشم خويش
هر کسي تا کحل چشم دولت بيدار، کيست؟

شب فراق تو را روز وصل، پيدا نيست
عجب شبي، که در آن شب، اميد فردا نيست

خبر من، که برد غير صبا، بر در دوست
اي صبا! خيز، تو را سلسله اي برپا نيست

ديده را هر شب خيالت مي شود مهمان، ولي
ديده را اسباب مهمان در ميان جز آب، نيست

با خيالت، خواب در چشمم نمي گيرد قرار
خواب مي داند که راه سيل، جاي خواب نيست

راستي را سرو بس رعناست اما اين که باد
در سر افکندست، يعني با تو هم بالاست نيست

شمع ما گر پرده بر مي دارد، از روي يقين
در حق آتش پرستان، بعد از آن انکار نيست