ديوان سلمان ساوجي

غم سوداي تو تا در دل من، خانه گرفت
خانه ام، کرده خراب است غم خانه، خراب

ديده از شوق تو تا، لذت بيداري يافت
هيچ در چشم من اي دوست، نمي آيد خواب

گرچه رخت در حجاب، مي رود از چشم ما
پرده ما مي درد، حسن رخت، بي حجاب

خيز و بر ما عرضه کن ايمان، از آن عارض که باز
در ميان آورد، زلفت، رسم زنار و صليب

بي تو جان، در تن بجايي بس غريب افتاده است
جان من داني به تنها چون بود حال غريب؟

از غمزه، سنان داري و در زير لبان، قند
چون است به قصد آمده اي يا به عيادت؟

مهري است کهن، در دل و جان من و آن مهر
همچون مه نوروز به روزست سيادت

در قيد چه داري به ستم؟ صيد، رها کن
او خود، به کمند تو درآيد، به ارادت

عاشقان! با بخت خود شب زنده داريد امشبي
زانکه در عمر خود آن شوريده، بيدار امشب است

حسن رويت قبله من نيست تنها، کين زمان
در همه روي زمين، يک قبله و يک مذهب است

جان به عزم دست بوست، پاي دارد، در رکاب
گر تعلل مي رود، سستي ز ضعف مرکب است

خوشا! دلي که گرفتار زلف دلبند است
دلي است فارغ و آزاد، کو در اين بند است

بر سر کوي محبت، نتوان پاي نهاد
که در آن کوي، هر آنجا که نهي پاي، سراست

جان درين منزل خونخوار، ندارد خطري
هر که او را غم جان است، به جان در خطر است

چشم عيارش، به قصد خواب هر شب تا سحر
در کمين مردم چشم است و مردم، غافل است

ما ز درياييم، همچون قطره و دريا، ز ما
ليکن از ما در ميان ما حجابي حايل است

رحمتي بر جان سلمان کن، که رحمت، واجب است
ناتواني را که بار افتاده در آب و گل است

بيا که بي لب لعل تو، کار من، خام است
ز عکس روي تو، آتش فتاده در جام است

مستي و عشق از ازل، پيشه و آئين ماست
دين من اين است و بس، کيست که در دين ماست

کنج خرابات اگر مسکن ما شد، چه شد؟
گنج دو عالم، به نقد، در دل مسکين ماست

مرا که نام برآورده ام، به بدنامي
همين بس است، که در نامه تو نام من است

دل محزونم از و، يوسف جان را مي جست
زير لب گفت، که در چاه زنخدان من است

به خون نوشته ام، اين نامه را که خواهي خواند
اگر چه دود درونم، نشسته در خون است

بيا و قصه حالم بخوان، که بر رخ من
نوشته ديده، به خطي، چو در مکنون است

مرا سري است که دارم، بر آستانه تو
نهاده ايم به پيش تو هر چه در راه است