ديوان سلمان ساوجي

نيست روي آنکه راه خانه گيرم زين بساط
اين چنين فارد که من افتاده ام در ششدري

اي سرو گل عذار و مه آفتاب روي!
ما را متاب در غم و از ما، متاب، روي

عشق تو آب روي مرا برد، اگر چه من
دارم هميشه در غم عشقت بر آب، روي

با تيغ مهر اگر تو به کين يک نظر کني
دارد نهفته تا به ابد در قراب، روي

رقيبان در حق ما، بد همي گويند و کي هزگز
توانند از نکو رويان، جداکردن بدان، ما را؟!

دل من به يارب آمد، ز شکنج بند زلفت
مشکن، که در دل شب، اثري بود دعا را

خنک، باد سحرگاهي که در کوي تو، گه گاهش
مجال خاک بوسي هست و ما را نيست آن، يارا

به فردا مي دهي هر دم، مرا اميد و مي دانم
که در شبهاي سودايت، اميدي نيست فردا را

بي وصل تو دو کون، سرابي است پيش ما
در پيش ما چه آب بود خود سراب را؟

دل در آن چاه زنخ مرد و به مويي کارش
بر نمي آوري، اي يوسف ازان چاه چرا؟

چنگ است بازاري مگو، راز نهفت دل برو
دمساز عشاق است ني، در گوش وي، گو راز را

پروانه پيش يار خود، ميرد خود و خوش مي کند
هل تا بميرد در قدم، پروانه جانباز را

مي برم نام تو وزتو نشان مي جويم
در ره عشق تو تا، نام و نشان است مرا

غم تو بود که سلمان نبود در دل او
بر آن مباش، که اين غم کنون گرفت مرا

در سر زلف تو کردم، عمر و آن عمر عزيز
سر به سر بر باد رفت، اندر پريشاني مرا

طايرا! در قفص بي دري افتادي اگر
راه يابي، چه کنم بال و پري نيست تو را

راه بيرون شو اگر، مي طلبي رو بدرش
که به غير از، در او، هيچ دري نيست تو را

اگر حسن تو بگشايد، نقاب از چهره دعوي را
به گل رضوان براندايد، در فردوس اعلي را

خدمتي لايق نمي آيد ز ما، در خدمتت
واي بر ما! چون نبخشايي تو بر تقصير ما

با آنکه مويي شد تنم، از جور هجران و ستم
حاشا که من مويي کنم، تقصير در کار شما

سست عهد و سخت دل ياري، ولي بهر دلت
کس نمي گويد حديث سخت، در روي شما

تا چند زنم حلقه؟ در خانه به غير از تو
چون نيست کسي ديگر، برخيز و درم بگشا

در فراق دوست، دل، خون گشت و خواهد شد بباد
دوستان بهر خدا جان شما و جان ما

مدعي منعم مکن، در عاشقي، زيرا که نيست
عقل را با پيچ و تاب زلف خوبان، هيچ تاب

اي بهار روي جانان! گل برون آمد ز مهد
تا به کي باشد گل رخسارت از ما، در حجاب؟