ديوان سلمان ساوجي

هر کس که در نيارد، سر با تو چون صراحي
همچون پياله اش، دل مادام باد پرخون

پپش از اين ملکي که جم راشد ميسر، بيش از اين
شاه را اکنون به فيروزي است، در زير نگين

کس نمي بيند به عهدت در ميان نازکان
لاغري را کو به مويي مي کشد بار سمين

زلف شستت راست در هر خم فزون از صدکمند
چشم مستت راست بر هر دل کمين پنجه کمين

دوستي صاحب غرض بايد که در پايان کار
برکند اين را به صنعت پوست و آنرا پوستين

تا شود جاروب اين در پيش فراشان تو
بس که خود را بر زمين ماليد زلف حورعين

حور و ولدان پاي کوبند از طرب چون روز بزم
در طواف آيند غلمانت «بکاس من معين »

در لباسي خانه اي آراستي، کز شوق آن
طاق از رق مي کند شق هرزمان چرخ برين

عقل دعوي مي کند: کو بود در سيرت ملک
يافتم بر صدق اين دعوي ملايک را گواه

بود اصل مردمي در خاک بنهادش جهان
و آنچه زين پس رويد از خاکش بود مردم گياه

اندر آن وادي که آدم با عصا در گل بماند
رايت او شد دليل منزل ثم اجتباه

در فراق عکس روي و راي ملک آراي تو
مي برآيد هر دم از آيينه خورشيد آه

دشمنت در پاي پيل افتاده بادا روز و شب!
دوستانت بر سر اسب سعادت سال و ماه!

شکر يزدان را که ذات بي نظيرت در جهان
هرچه جسته جز نظير از فر يزدان يافته

در هواي دست بوس و پاي بوست آسمان
ماه را گاهي چو گوي و گه چو چوگان يافته

آسمان گرديده چون نرگس، به بستان کرده باز
غنچه هايش يک به يک در ديده پيکان يافته

هر سحر در حلقه سوداي شام طره ات
بار چين بگشاده صبح و مشک چين ارزان شده

دستها کوبنده بر هم سرو و هر ساعت چنار
در هواي مهرگان رقاص و دست افشان شده

طبع موزون تو چون فرمود ميل جام مي
زمره فضل و هنر را زهره در ميزان شده

بر هر آن جانب که شستت کرد پيکان را روان
قاصد مير اجل بي در و بي پيکان شده

بدان قدر که بيابي ز رزق راضي شو
چو بيش و کم همه در قبضه قدر يابي

گذر به لاله ستان کن چو باد تا در خاک
غريق خون همه سرهاي تا جور يابي

نهاد گنبد گل بين که از زمرد و لعل
نهاده اند و در او مي کنند زر کاري

اول ماه جمادي، سال ذال و ميم و حا
زآفتابي در وجود آمد به شب نيک اختري

عنبر شب تا کند او را به لالايي قبول
عرض کردي خويشتن را هر زمان در زيوري