ديوان سلمان ساوجي

گرگ است درعهد شما، از بز گريزان گوييا
عدل تو شحم گرگ را، ماليد در لحم غنم

تا فتح وکسرت در ميان باشند بادت درجهان
بادوستان و دشمنان، پيوسته فتح و کسر و ضم!

در آب و گل شده ام غرق و مشکل است از گل
ره برون شدن من که بس گران بارم

به من به چشم بدي مي نگر که من در خود
چو نيک مي نگرم بدترين اشرارم

صبحدم بوي عرار نجد مي بخشد شمال
جان بپرور بو که بتوان يافت در شام اين شميم

استواء خط راي او اگر بيند الف
از خجالت زين سبب در پيش دارد سر چو جيم

با قضا حيلت چه ارزد زانکه در روز اجل
عاجز است از دفع دشمن سوزن چو موي سيم

در چشم تو کي آيم ازين سان که غمزه هاست
صف برکشيده اند کران تا کران چشم

زمين در چرخ مي آيد، زمانه عيش مي زايد
فلک بي خويش مي گردد، به صوت زير و بانگ بم

در مشاطگي زد مه، ملک گفتا: بده بارش
که هست اين کار الحق بس، به غايت عالي و معظم

زعصمت کعبه دين را حريمي شد چنان پيدا
که مي خواهد زطهر او، طهارت در حرم زمزم

فتاده ژاله بر لاله، درخشان لاله از ژاله
چنان کز چهره ساقي، شفق گون باده در غم

حديث زلف او يکسر، کزو پيچيده مي گويم
چه گويم راستي زان زلف پيچاپيچ خم در خم؟

اگر رنجي بود درجان، بود درد توام درمان
ورم ريشي بود در دل، بود زخم توام مرهم

دم کلک تو سنبل بر، سمن کارد به قلب دي
دل پاک تو در عقل روياند زقلب يم

نوا از مطربي بشنو که اوراد دلاويزش
چو ناهيد آورد در چرخ کيوان را به زير و بم

وجود غنچه گل در زمان تو سپري
از آن شود که به خون لعل مي کند پيکان

به مبدعي که به يک امر کن پديد آورد
هر آن دفينه که بد در خزينه امکان

که تا به خاک جنابت مشرف است سرم
از آنچه در حق من بنده برده اند گمان

در دل کشتي که هست آن لنگر موسي و خضر
باحريفي خوش نشين بنشين به شادي بگذران

باده اي چون آتش موسي و چون آب خضر
نوش مي کن در جوار دولت شاه جهان

در زمان او زغيرت مي زنند بر چشم و رو
آب مصر و باد چين را خاک آذربايجان

راست مي ماند به ماري در سر او نيزه اش
آن زمان کزپشت دشمن مي کند بيرون سنان

تا به کي برباد خواهي دادن اين عمر عزيز؟
در هواي رنگ و بوي ارغوان يا ياسمن

هرزباني کز ميان او رسد جان را زيان
شمع وار آن به که سوزد يا بميرد در لگن