ديوان سلمان ساوجي

ديده بر فرق و سرافکنده زشرم است به پيش
چون گنه کار که در عرصه محشر نرگس

نقشش از طاسک زر چون همه شش مي آيد
از چه معني است فرومانده به شش در نرگس

نه فلک راست جز از زلف تو برمه سنبل
نه جهان راست جز از چشم تو در خور نرگس

به بوي آنکه دهد رنگ عارض تو به گل
نسيم صبح چه دمها که داد در چمنش

از فروغ شمسه ديوار ايوانت به شب
ذره ها را در هوا بتوان شمردن يک به يک

طالع شو اي خجسته مه نو! که عالمي است
بي عيد طلعت تو همه روزه در ملال

وان لطف، لطف توست که در عين سلسبيل
بر روي کف مي زند از طره اش زلال

در مقامي که نهد خنگ فلک سير تو نعل
ماه نو جاي ندارد بجز از صف نعال

وين دو نوباوه عز و شرف و جاه که هست
عالمي شان زجلال آمده در تحت ظلال

زان شانه بر سرآمد، کو موي مي شکافد
در حل و عقد زلفت، کان نکته ايست مشکل

هان جام عيد اينک، شاها کز انتظارش
مي کف زدست بر سر خم راست پاي در گل!

ساقيا رطل پياپي مده الا که به من
کي کند در من مخمور اثر مي به رطل؟

هر که از مي نکند تازه دل و مغز و دماغ
در دماغ و دل و طبعش بود البته خلل

اي که بي مشورت کلک تو در قطع امور
تيغ را نيست به قدر سر سوزن مدخل!

پخته شد هر که به خام خم خمار رسيد
تو بدين پخته اگر در نرسي باشي خام

عيدست، برخيزاي صنم، پيش آر پيش از صبحدم
در بزم جمشيد زمان، خام خم اندر جام جم

آن پير بين برنا شده، در پرده ها رسوا شده
بر پوست رگ پيدا شده، از لاغري سرتاقدم

ساقي و گردون جام زر، بردار در دور قمر
کامروز مي گيرد زسر، دور قمر او نيز هم

چون در افق بنهفت سر، عنقاي زرين بال و پر
بالاي قافش زال زر، پيدا شد از عين عدم

ديشب در اثناي عمل، بر ياد خورشيد دول
مي ساخت ناهيد اين غزل، خوش بر نواي زيروبم

کاي در هواي بوي تو جان داده باد صبحدم
پيش جمال روي تو، بست از خجالت، صبح دم

خواهي جمال خود عيان، آيينه اي نه در ميان
وز دور الحمدي بخوان، بر روي همچون صبحدم

هردم دلم پر خون کني وزخون رخم گلگون کني
در دامن گردون کني، از ديده ام هر صبحدم

چند آهني جان مرا، مهر تو تابد در جفا
هر بامدادم گوييا، مهر آتش است و صبح دم

هستم به مدحت در سخن، من قبله اهل زمن
وز دولتت هر بيت من، با حرمت «بيت الحرام »