ديوان سلمان ساوجي

چشم مستش کرد با جانم بدور لعل او
آنچه ساقي با خرد در دور ساغر مي کند

هندوي گيسو به پشتت شد قوي، وز پشت تو
شيرمردان را به گردن سلسله در مي کند

هر که در کوي هوايت مي نهد پاي هوس
روز اول ترک سر با خود مقرر مي کند

در هر آن محضر که پيشت مي نويسد آفتاب
سعد اکبر نام خود را عبداصغر مي کند

آفرين بر برق تيغت کو به يکدم خصم را
فرق پيدا در ميان ترک و مغفر مي کند!

پهلوي انصاف و دين عدل تو فربه کرده است
کيسه در ياوکان جود تو لاغر مي کند

در جبين رايت و روي تو روشن ديده اند
آن روايت ها که راوي از سکندر مي کند

دشمنت را در درون از حقد رنجي مزمن است
رو جوابش ده که سوداي مزور مي کند

آنکه او پا بر سر ناز و تنعم مي نهد
روزگارش در جهان سردار و سرور مي کند

بنده را عمري است اندک باقي و آن نيز صرف
در دعاي پادشاه بنده پرور مي کند

در سر من جز هواي دست بوست هيچ نيست
ليک درد پا و پيري منع چاکر مي کند

مي نشستم بردرت چون حلقه و اکنون مرا
طالع بد دور از آن حضرت از آن در مي کند

بنده در کنجي است چون گنجي معطل لاجرم
همچو گنج از دست طالع خاک بر سر مي کند

گفته ام عمري دعاي شاه و دور از کار نيست
گر نظر در کار اين پير معمر مي کند

قحبه رعناي دنيا بين که با اين کهنگي
تا چها در زير اين پيروزه چادر مي کند

اين سخن را من نمي گويم که بر مصداق قول
اين حکايت شعر من در بحر و دربر مي کند

رايت نصرت قرينت باد تا در شرق و غرب!
رايتت هر روز فتح ملک ديگر مي کند!

وقت آن آمد که بلبل در چمن گويا شود
بهر گل گويد «خوش آمد» تا دل گل وا شود

روي گل پرچين شود چون در نيارد چين برو
نازک اندامي که چندان خارش اندر پا شود

زال گيتي را که بهمن داشت در آهن به بند
خط سبزش بردمد پيرانه سر برنا شود

روز عيش و عشرت است امروز و محروم آنکه او
عيش امروزي گذارد در پي فردا شود

در بهار آمد صبوحي فرض اگر نه هر صباح
لاله را ساغر چرا پر لاله گون صهبا شود

ابر چندان گريد از رشک کف دستت که اشک
آيد از چشمش روان در دامن صحرا شود

وصف حکمت گر به گوش صخره صما رسد
اي بسا خارا که در چشم دل خارا شود

اين همه غوغا که خصمت را ز سودا در سرست
آخر اين برگشته طالع کشته غوغا شود