ديوان فرخي سيستاني

تا در طلب دوست همي بشتابم
عمرم به کران رسيد و من در خوابم

ديوان فروغي بسطامي

تا نهادم گام در کويت روا شد کام من
منتهاي کام در اول قدم دادي مرا

گاهيم در کعبه آوردي و گاهي در کنشت
گه مسلمان و گهي کافر قلم دادي مرا

در دور او نبرده فلک نام ظلم را
در عهد او نديده جهان دود آه را

تا در دعاي شاه فروغي قدم زديم
در يافتيم فيض دم صبح گاه را

در همه عمر فروغي به طلب بود، طلب
در همه حال وجودش به رجا بود، رجا

در عين بي زباني با او به گفتگوييم
کيفيت غريبي است در بي زباني ما

عجب مدار که در عين درد خاموشم
که در ديار پري چهره محض درمان است

صبر در چنگ شوق مغلوب است
عقل در کار عشق مفتون است

در سينه دلت مايل هر شعله آهي است
در سيم سفيد تو عجب سنگ سياهي است

از بس که در قلمرو خوبي مسلمي
چشم زمانه در پي دفع گزند تست

گفتي ز شهر بند خيالم به در مرو
بيرون کسي نرفت که در شهر بند تست

جر تمناي تو در هيچ دلي مخفي ني
غير سوداي تو در هيچ سري پيدا نيست

زرهي نيست که در خط زره سازش نه
گرهي نيست که در زلف گره گيرش نيست

لشکري نيست که در سايه مژگانش نه
کشوري نيست که در قبضه شمشيرش نيست

کو سواري که در اين عرصه گرفتارش نه
کو شکاري که در اين باديه نخجيرش نيست

در کوي وفا چاره به جز دادن جان نيست
يعني که مجو در طلبش راه سلامت

زمانه در صف ميدان او به توصيف است
ستاره بر در ايوان او به تحسين باد

در پاي تو تا زلف چليپاي تو افتاد
دلها به تظلم همه در پاي تو افتاد

دل در طلب خنده شيرين تو خون شد
جان در طمع لعل شکرخاي تو افتاد

در وجودي که تويي کي ره صحرا گيرد
در دروني که تويي کي سر بيرون دارد

من که در افسون گري افسانه ام در روزگار
نرگس افسون گر ساقي مرا افسانه کرد

شاه جوان مردان علي در خفي، هم در جلي
آن کز جمال منجلي خورشيد تابان پرورد

آن که در جمع خرابات نشينان ننشست
در حرم خانه حق محرم اسرار نشد

مالکي نيست که در عهد تو مملوک نگشت
کشوري نيست که در دست تو تسخير نشد