ديوان سلمان ساوجي

مراد و کام دنيايي مضر چون زهرمار آمد
ز بهر زهر هر ساعت مرو در کام اژدرها

شب برنايي ار در خواب بودي بود هم عذري
چه خسبي، کز سواد شب بياض صبح شد پيدا

سلاح از حفظ يزدان کن وگر گويد خلاف آن
حديثي در غلافت تيغ از وي دم مخور قطعا

از عفت او مي دهد آن بوي که ديگر
در پرده گل ره نبود باد صبا را

آن ماه، رو اگر شبي بنمايد به ما
در وجه او نهيم دل و جان به رو نما

از باغ وصل توست چو سروم به دست باد
پايم به گل فرو شده، سر رفته در هوا

ملک آن توست و تيغ گران است در ميان
بر خصم خويش مي گذران هر زمان، گوا

من جان دهم به رشوه که در گوش شه کنم
اين گوهر نفيس، که دريست بي بها

جود دستت بحر را نگذاشت آبي در جگر
بحر را کي با وجود جود دستت، بود آب

خسروا! در روضه بزمت، که رشک جنت است
مدتي شد تا رهي را نيست راه از هيچ باب

بيا و يک دو قدح کش چه مي کني آتش
که در شتا نرسد هيچ آتشي به شراب

تن زمين همه در آهن است غرق که چرخ
سهام دي مهي از قوس مي کند پرتاب

برآب چشم من، ابروي توست بسته پلي
چو نيست در نظرش بس پلي است زآن سوي آب

هزار صيد به هر موي مي کشي در قيد
کمند طره به هر سو که مي کني پرتاب

سر سوداي سر زلف تو تا در سر ماست
همچو مويت دل سودايي ما بي سر و پاست

بوست چون نافه گرم باز کني يکسر موت
نکنم باز بهر نافه که در چين و خطاست

در سرم هست که چون موي تو کج بنشينم
وز رخ و قد تو گويم سخن روشن و راست

هر که را يک سر مو کين تو در دل بنشست
يک به يک موي زاندام به کينش برخاست

دم به دم آينه را روي سيه باد چو موي
در زمان تو بنا محرم اگر روي نماست

مي چکد آب ز مو شعر ترم را که بسي
طبع من غوطه فکرت زده در بحر ثناست

شعر من بنده چو موي است و کمال سخنم
راست مويي است که در عين کمال شعراست

هر سگي کز روبهي با شير يزدان پنجه زد
گر خود او آهوي تاتارست، در اصلش خطاست

جوهر آب فرات از خون پاکان گشت لعل
اين زمان آن آب خونين همچنان در چشم ماست

روضه ات را من هوا دارم بجان قنديل وار
آتشين دل در برم دايم معلق زين هواست

هر آن نظر که نه در روي توست، عين خطاست
هر آن نفس که نه بر ياد توست، باد هواست