ديوان سلمان ساوجي

وصف لطفت در چمن مي کرد ابر نو بهار
سوسن و گل را عرق بر چهره افتاد از حيا

در افق مهر از نهيب روي تابد، ور به کين
باز گرداني افق را نيز ننمايد قفا

در جهانداري، دو آيت داري از تيغ و قلم
کاسمان خواند همي آن را صبا، اين را مسا

اطلسي بر قد قدرت در ازل مي دوختند
وصله اي افتاد از آن اطلس، فلک را شد قبا

طبع گيتي راست شد در عهد تو ز انسان که باز
نشنود صوت مخالف هيچکس زين چار تا

دشمنت بيمار و شمشيرت طبيب حاذق است
بر سرش مي آيد و مي سازدش در دم دوا

چون ز تقرير بيانت عاجز آمد طبع من
اين غزل سر زد درون دل، در اثناي ثنا

من به بويت کرده ام با باد خو در همرهي
لاجرم بي باد يک دم بر نمي آيد مرا

هست دايي بي دوا در جان من از عشق تو
بود و خواهد بود بر جان من اين غم دائما

درد پايم کرد منع از خاک بوس در گهت
خاک بر سر مي کنم هر ساعتي از دست پا

سعي کن کز سفره گل هم به برگي در رسي
کز چمن زد بلبل سرمست گلبانگ صلا

چون بنفشه، بر زبان در عمر خود حرفي نراند
پس زبانش را چرا بيرون کشيدند از قفا؟

آهوي از پشتي عدلت مي رود در کام شير
بوم، از اقبال بختت مي دهد فر هما

زهره را از عفتت گر زانکه آگاهي دهند
بر نيايد بعد ازين، الا که در ستر خفا

دل ز افکار دقيق افگار و من در کار خود
روز و شب نالان و سرگردان بسان آسيا

مه نيم، تا کي خرامم در لباس مستعار؟
گل نيم، زين رو بدان رو چند گردانم قبا؟

کرده ام چون باد آمد شد به هر در ليک نيست
ز آستان هيچکس بر دامنم گرد عطا

تو آفتاب ملکي و هر جا که مي روي
دولت تو را چو سايه دوان است در قفا

رها کن جنس هستي را، به ترک خود فروشي کن
که در بازار دين خواهند زد بر رويت اين کالا

چه واجب ساختن خود را به امري جاي در دوزخ
به نهيي چون توان کردن که گردد جنتت مأوا

نشست باز در دست است و مسند زان کند سينه
ولي مسکين نمي بيند که دارد بند را بر پا

سخن را بر زمين نتوان فکندن جمله چون باران
بسي در گوش بايد کرد، همچون لؤلؤ لالا

چو آتش تيزي و گرمي کني در هر کسي افتي
همان بهتر که بنشيني ز سر بيرون کني صفرا

غريق نعمت دنيا دهد جان از پي ناني
چو در دريا ز شوق آب مسکين صاحب استسقا

باميد جوين ناني که حاصل گرددت تاکي
در آتش باشي و دودت رود بر سر تنور آسا؟