ديوان فرخي سيستاني

نه در سخاوت او ديده هيچکس تقصير
نه در مروت اوديده هيچکس نقصان

تا تو در ديوان بودي در ديوان ترا
کس ندانست ز درگاه ملک نو شروان

گر به ماه دي در باغ شود خندان
گل بخنداند در ماه دي و بهمن

سوي اواز شاعران و زايران شرق و غرب
قافله در قافله ست و کاروان در کاروان

تازيان گرد حصاري قافله در قافله
بختيان گرد شکاري کاروان در کاروان

در ثنا نقصان عيبي و کمال آفرين
در سخا سود اميدي و زيان سو زيان

همچنين در تاج داري و جهانداري بپاي
همچنين در ملک بخشي و جهانگيري بمان

هزار شير شناسم که پيشت آمد و تو
در او چنان نگريدي که شير در روباه

خاري که به من در خلداندر سفرهند
به چون به حضر در کف من دسته شبوي

نيز در بيشه و در دشت همانا نبود
باز را از پي مرغان شکاري شو وآي

در خدمت تو هر چه به ترکستان ماهي
زير علمت هر چه در آفاق مياني

در حضر گوشه تو همچو نگار چگلي
در سفرمرکب تو همچو بت کاشغري

در تلف کردن بدخواه و قوي کردن ملک
همچواسکندر هر روز بود در سفري

در آب ديده گاه شناور چو ماهيي
گه در ميان آتش غم چون سمندري

او را نظير نبود در نيک مخبري
اورا شبيه نبود در نيک منظري

اندر عرب در عربي گويي او گشاد
واوباز کرد پارسيان را در دري

تو در ولايت و دولت همي گسارمدام
مخالفان را در بندو غم همي فرساي

در رزم همچو شير هميدون همه دلي
در بزم همچو شمس هميدون همه ضوي

سالار فکن گردي بد خواه شکر شاهي
در تيغ قضا داري در تير قدر داري

در دست هنر داري در خلقت فرداري
ديدار علي داري کردار عمر داري

ترا بايد جهان تا تو مراورا کارفرمايي
در گفتار دربندي در کردار بگشايي

قطره باران چکيده در دهان سرخ گل
در عقيقين جام گويي لؤلؤ بيضاستي

خواجه حجاج آن کوکس نبوده در جهان
که به رادي دست او را در جهان همتاستي

گاه در چاه زنخدان نگار ختنست
گاه در حلقه زلفين نگار چگلست

با عارض ساده ز در ديدن بودي
با خط دميده ز در بوس و کناري