ديوان سعدي

هر لحظه در برم دل از انديشه خون شود
تا منتهاي کار من از عشق چون شود

يار آن حريف نيست که از در درآيدم
عشق آن حديث نيست که از دل برون شود

آن که نقشي ديگرش جايي مصور مي شود
نقش او در چشم ما هر روز خوشتر مي شود

دل ز جان برگير و در بر گير يار مهربان
گر بدين مقدارت آن دولت ميسر مي شود

عيش ها دارم در اين آتش که بيني دم به دم
کاندرونم گر چه مي سوزد منور مي شود

از تو با مصلحت خويش نمي پردازم
که محالست که در خود نگرد هر که تو ديد

رشکم از پيرهن آيد که در آغوش تو خسبد
زهرم از غاليه آيد که بر اندام تو سايد

چه ارمغاني از آن به که دوستان بيني
تو خود بيا که دگر هيچ در نمي بايد

چو عمر خوش نفسي گر گذر کني بر من
مرا همان نفس از عمر در شمار آيد

نام و ننگ و دل و دين گو برود اين مقدار
چيست تا در نظر عاشق جانباز آيد

نه چندان آرزومندم که وصفش در بيان آيد
و گر صد نامه بنويسم حکايت بيش از آن آيد

يا مسافر که در اين باديه سرگردان شد
ديگر از وي خبر و نام و نشان مي آيد

گوشه گير اي يار يا جان در ميان آور که عشق
تيربارانست يا تسليم بايد يا حذر

آخر اي سرو روان بر ما گذر کن يک زمان
آخر اي آرام جان در ما نظر کن يک نظر

برخاست آهم از دل و در خون نشست چشم
يا رب ز من چه خاست که بي من نشست يار

در عشق يار نيست مرا صبر و سيم و زر
ليک آب چشم و آتش دل هر دو هست يار

آن چه در غيبتت اي دوست به من مي گذرد
نتوانم که حکايت کنم الا به حضور

بوسه دهم بنده وار بر قدمت ور سرم
در سر اين مي رود بي سر و پايي مگير

گر بپرد مرغ وصلت در هواي بخت من
وه که آن ساعت ز شادي چارپر گردم چو تير

تو را هرآينه بايد به شهر ديگر رفت
که دل نماند در اين شهر تا ربايي باز

گرت چو سعدي از اين در نواله اي بخشند
برو که خو نکني هرگز از گدايي باز

شيرين بضاعت بر مگس چندان که تندي مي کند
او بادبيزن همچنان در دست و مي آيد مگس

تا چه رويست آن که حيران مانده ام در وصف او
صبحي از مشرق همي تابد يکي از روزنش

بعد از اين اي يار اگر تفصيل هشياران کنند
گر در آن جا نام من بيني قلم بر سر زنش

نماند فتنه در ايام شاه جز سعدي
که بر جمال تو فتنه ست و خلق بر سخنش