ديوان فرخي سيستاني

زان مي که ياقوت سرخ گردد
در خانه، از عکس او در و بام

در جنگ جستن چو طوس نوذر
در ديو کشتن چو رستم سام

در عطا دادن و سخاست مقيم
در کريمي و مردميست مدام

در راي او بلندي و در طبع او هنر
درخلق او بزرگي ودر خوي اوکرم

زبيم ناوک و تيغش همي نيايد خواب
پلنگ را در کوه و نهنگ را در يم

هر کجا در نگري سبزه بودپيش دو چشم
هر کجا در گذري گل سپري زير قدم

رايتش ساکن نگردد يک زمان در يک زمين
رخشش آرامش نگيرد ساعتي در يک مقام

در چهره او روز بهي بود پديدار
در ابر گرانبار پديدار بود نم

لاجرم روي بزرگان همه سوي در اوست
حاجبند ايشان گويي و در خواجه حرم

در وزيري نکني جز همه حري تلقين
در نديمي نکني جز همه رادي تعليم

عيد اوفرخ و از آمدن عيد شريف
در دل او طرب و در دل بدخواه الم

بدانديش او گشته در روز جنگ
چو در کينه اردشير اردوان

هميشه تابود آز و اميد در دل خلق
چنان چو آتش در سنگ وگوهر اندر کان

همايوني وفرخنده چنين بادي همه ساله
ولي در سايه تو شاد و تو در سايه يزدان

جعدشان در مجلس او مشکبار
زلفشان در پيش او عنبر فشان

دست آن انداخته در پيش اين
پاي اين انداخته در پيش آن

وقت آن آمد که در تازد به روم
نيزه اندر دست و در بازو کمان

تا چو بر آيد نبات و تيره شود ابر
در مه ارديبهشت و در مه بهمن

ازنهيب او نيارد شير در صحرا گذشت
زين قبل باشد همه ساله ببيشه در نهان

تا نيابي در ضمير مردم سفله وفا
همچنان چون مهرباني در دل نامهربان

در قسطنطين صد ره ز در خيبر مه
قاضي شهر گواهي دهد امروز بر اين

گر خداوند مراشاه جهان امر کند
بر شاه آرد در دست در قسطنطين

در سراي تو و در خيل غلامان تو باد
هر نگاري که برون آرنداز ترکستان

در سراي ترا خسروان نماز برند
چنانکه دهقان در پيش آذر برزين

گر در خرد و راي چون تو بودي بيژن
در چاه مر اورا بنيفکندي گرگين