ديوان سعدي

گر بگويم که مرا با تو سر و کاري نيست
در و ديوار گواهي بدهد کاري هست

نه من خام طمع عشق تو مي ورزم و بس
که چو من سوخته در خيل تو بسياري هست

من چه در پاي تو ريزم که پسند تو بود
جان و سر را نتوان گفت که مقداري هست

همه را هست همين داغ محبت که مراست
که نه مستم من و در دور تو هشياري هست

ز دست عشق تو هر جا که مي روم دستي
نهاده بر سر و خاري شکسته در پاييست

در مشک و عود و عنبر و امثال طيبات
خوشتر ز بوي دوست دگر هيچ طيب نيست

کيست آن کش سر پيوند تو در خاطر نيست
يا نظر با تو ندارد مگرش ناظر نيست

دوستان گويند سعدي خيمه بر گلزار زن
من گلي را دوست مي دارم که در گلزار نيست

با زماني ديگر انداز اي که پندم مي دهي
کاين زمانم گوش بر چنگست و دل در چنگ نيست

سعديا نامت به رندي در جهان افسانه شد
از چه مي ترسي دگر بعد از سياهي رنگ نيست

گو همه شهر به جنگم به درآيند و خلاف
من که در خلوت خاصم خبر از عامم نيست

بر گلت آشفته ام بگذار تا در باغ وصل
زاغ بانگي مي کنم چون بلبل آواييم نيست

در من اين هست که صبرم ز نکورويان نيست
از گل و لاله گزيرست و ز گلرويان نيست

دل گم کرده در اين شهر نه من مي جويم
هيچ کس نيست که مطلوب مرا جويان نيست

آن پري زاده مه پاره که دلبند منست
کس ندانم که به جان در طلبش پويان نيست

کس ندانم که در اين شهر گرفتار تو نيست
هيچ بازار چنين گرم که بازار تو نيست

من سري دارم و در پاي تو خواهم بازيد
خجل از ننگ بضاعت که سزاوار تو نيست

در تو حيرانم و اوصاف معاني که تو راست
و اندر آن کس که بصر دارد و حيران تو نيست

از خدا آمده اي آيت رحمت بر خلق
وان کدام آيت لطفست که در شأن تو نيست

به تيغ غمزه خون خوار لشکري بزني
بزن که با تو در او هيچ مرد جنگي نيست

سر مويي نظر آخر به کرم با ما کن
اي که در هر بن موييت دل مسکينيست

ز شور عشق تو در کام جان خسته من
جواب تلخ تو شيرينتر از شکر مي گشت

خيال روي توام دوش در نظر مي گشت
وجود خسته ام از عشق بي خبر مي گشت

صبور باش و بدين روز دل بنه سعدي
که روز اولم اين روز در نظر مي گشت

هزار گونه غم از چپ و راست دامنگير
هنوز در تک و پوي غمي دگر مي گشت