ديوان سعدي

سعديا دي رفت و فردا همچنان موجود نيست
در ميان اين و آن فرصت شمار امروز را

سعدي علم شد در جهان صوفي و عامي گو بدان
ما بت پرستي مي کنيم آن گه چنين اصنام را

مي با جوانان خوردنم باري تمنا مي کند
تا کودکان در پي فتند اين پير دردآشام را

جايي که سرو بوستان با پاي چوبين مي چمد
ما نيز در رقص آوريم آن سرو سيم اندام را

سعدي ملامت نشنود ور جان در اين سر مي رود
صوفي گران جاني ببر ساقي بياور جام را

هر شبم با غم هجران تو سر بر بالين
روزي ار با تو نشد دست در آغوش مرا

دست من گير که بيچارگي از حد بگذشت
سر من دار که در پاي تو ريزم جان را

ليکن آن نقش که در روي تو من مي بينم
همه را ديده نباشد که ببينند آن را

در صورت و معني که تو داري چه توان گفت
حسن تو ز تحسين تو بستست زبان را

بوستان را هيچ ديگر در نمي بايد به حسن
بلکه سروي چون تو مي بايد کنار جوي را

سعديا گر بوسه بر دستش نمي ياري نهاد
چاره آن دانم که در پايش بمالي روي را

برخاستيم و نقش تو در نفس ما چنانک
هر جا که هست بي تو نباشد نشست ما

هر تير که در کيشست گر بر دل ريش آيد
ما نيز يکي باشيم از جمله قربان ها

تو برون خبر نداري که چه مي رود ز عشقت
به درآي اگر نه آتش بزنيم در حجيبت

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت
که يک دم از تو نظر بر نمي توان انداخت

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو
برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

چنان به موي تو آشفته ام به بوي تو مست
که نيستم خبر از هر چه در دو عالم هست

من در اين جاي همين صورت بي جانم و بس
دلم آن جاست که آن دلبر عيار آن جاست

آتش روي تو زين گونه که در خلق گرفت
عجب از سوختگي نيست که خامي عجب ست

هر قضايي سببي دارد و من در غم دوست
اجلم مي کشد و درد فراقش سبب ست

زين در کجا رويم که ما را به خاک او
و او را به خون ما که بريزد حوالتست

بسيار در دل آمد از انديشه ها و رفت
نقشي که آن نمي رود از دل نشان توست

من دگر در خانه ننشينم اسير و دردمند
خاصه اين ساعت که گفتي گل به بازار آمدست

گر تو انکار نظر در آفرينش مي کني
من همي گويم که چشم از بهر اين کار آمدست

آن چه بر من مي رود دربندت اي آرام جان
با کسي گويم که در بندي گرفتار آمدست