ديوان رهي معيري

چون نسيم اندام او را بوسه باران کن، رهي
کز هوسناکي چو گل در گلشني افتاده است

چون قدح خندم به بخت خود که در بزم وجود
باده از خون دل زار است، ميناي مرا

تا نپنداري فلک، روزي به کس ارزان دهد
جان ستاند در بها گردون به هر کس نان دهد

هر زمان سوزد، ز محرومي به داغ ديگرش
لاله آسا، هرکه را رنگي در اين بستان دهد

ناصحم گويد: صبوري پيشه کن در عشق دوست
کز صبوري به شود درد تو اما کي شود؟

از آن خندي به روي مدعي همچون قدح اي گل
که گريان در ميان بزم، چون مينا کني ما را

نهان در زير دامن، آتش سوزان نمي ماند
تو اي سوز محبت، عاقبت رسوا کني ما را

من و از طعنه اغيار، چون بلبل فغان کردن
تو و در دامن هر خار، چون گل آرميدنها

هر که را در محفل هستي، نصيبي داده اند
چنگ نالان، شمع گريان، جام خندان باد و هست

مدعي در گوش او از ما بدي ها گفته است
ورنه بهر چيست؟ امشب از رهي پرهيز او

من خم شدم به چاره گري، در برابرش
و آن مه نهاد بر کف من، پاي نرم خويش

وين گوهري، که در نظرت سنگ ساده است
بر پاي آن پري، چو رهي بوسه داده است

به نعمتي که مرا داده اي، هزاران شکر
که من نه در خور لطف و عطاي چندينم

گفت با صاحبدلي، مردي که بهمان در نهفت
قصد دارد تا به تيغت سر جدا از تن کند

خار و خس را، چون در اين گلشن بهاست
گل چرا بي قدر با صدرنگ و بوست

به درد و داغ در اين گوشه سوختيم و نبود
کسي که برزند آبي بر آتش دل ما

دوست خون دل ما خورد به جاي مي ناب
در عوض زهر بلا ريخت به پيمانه ما

به که در فکر وطن، باشيم و فکر کار او
پيش از آن کز دستها بيرون رود کار وطن

بجز من و تو، که در پاي دوست سوخته ايم
رهي، ز آتش گل، خار و خس نمي سوزد

ترحمي، که ز طوفان اشک و آه چو شمع
در آب و آتشم، از پاي تا بسر بي تو

مردم چشم هنر، از داغ او، در خون نشست
گرچه مردم را، طريق مردمي، از ياد رفت

ترا مگر به تو نسبت کنم به جلوه ناز
که در تصور از اين خوبتر نمي آيد

از محبت نيست، گر با غير، آن بدخو نشست
تا مرا از رشک سوزد، در کنار او نشست

لاله روئي نيست تا در پاي او سوزم، رهي
ورنه، جاي دل درون سينه من آتشي است

از محبت نيست، گر با غير آن بدخو نشست
تا مرا از رشک سوزد، در کنار او نشست