ديوان رهي معيري

لب فرو بسته ام از ناله و فرياد، ولي
دل ماتمزده، در سينه من نوحه گر است

پاي در دامن کشيدن، فتنه از خود راندن است
گر زمين را سيل گيرد کوهسار آسوده است

بنشين چو گل در کنارم، تا بشکفد گل ز خارم
اي روي تو لاله زارم، وي موي تو سوسن من

هر نفس در باغ طبعم لاله اي رويد، رهي
نغمه سنجان را دل از گلهاي رنگين فارغ است

غم عشق تو، هر دم آتشي در دل برافروزد
بسوزد خانه را، ناخوانده مهماني که من دارم

تکيه بر تاب و توان کم کن، که در ميدان عشق
آن ز پا افتاده اي، وين ناتواني بيش نيست

هر خس و خاري در اين صحرا بهاري داشت ليک
سر بسر دوران عمر ما، خزاني بيش نيست

از طربناکي به رقص آيد سحرگه چون نسيم
هر که چون گل خواب در آغوش صحرا ميکند

عشق و مستي را از اين عالم بدان عالم بريم
در نماند، هرکه امشب فکر فردا ميکند

همچو آن طفلي که در وحشت سرائي مانده است
دل درون سينه ام بي طاقتي ها ميکند

رشک ميآيد مرا از جامه بر اندام تو
با تو اي گل، جاي در يک پيرهن بايد مرا

يا ز ره وفا بيا، يا ز دل رهي برو
سوخت در انتظار تو، جان به لب رسيده ام

در کنار من ز گرمي برکناري، اي دريغ
وصل و هجران و غم و شادي، بهم باشد مرا

در خروش آيم، چو بينم کج نهادي هاي خلق
جويبارم، ناله از هر پيچ و خم باشد مرا

ز بس چون غنچه از پاس حيا، سر در گريبانم
نگاه من، به چشم آن سهي بالا نمي افتد

چون سايه دور از روي تو، افتاده ام در کوي تو
چشم اميدم سوي تو، واي از اميد باطلم

در کار عشقم يار دل، آگاهم از اسرار دل
غافل نيم از کار دل، وز کار دنيا غافلم

در عشق و مستي داده ام، بود و نبود خويشتن
اي ساقي مستان بگو، ديوانه ام يا عاقلم؟

چون اشک ميلرزد دلم از موج گيسوئي، رهي
با آنکه در طوفان غم، دريا دلم دريا دلم

بعد مرگم، مي کشان در ميخانه ها:
آن سيه مستي که خم ها را تهي ميکرد کو؟

در کار خود زمانه ز ما، ناتوان تر است
با ناتوان تر از تو چه باشد جدال تو؟

نيست با ما لاله و گل را سر الفت، رهي
ميروم تا آشيان در سايه خاري کنم

هرکه را در محفل هستي، نصيبي داده اند
چنگ نالان، شمع گريان، جام خندان، باد و هست

يک جهان دل بين، که از گيسوي او آويخته
يک چمن گل بين، که در پيراهني افتاده است

نور عشق از رخنه دل بر سراي جان دميد
پرتوي در کلبه ام از روزني افتاده است