ديوان رهي معيري

چون سيه روزي که سوزد در غم بخت بلند
ميکشد دل حسرت آن سرو بالا را همي

بهره ياب از دولتم تا با توام خلوت نشين
بر کنار از محنتم تا در کنار من تويي

اين حريفان در شب عشرت مرا يارند و بس
روز محنت آنکه مي آيد به کار من تويي

به غير غم، که بود يار و آشناي رهي؟
ز دوستان، که نهد پاي در سراي رهي؟

خفتم به ياد يار در آغوش گل ولي
آغوش گل کجا و بر و دوش او کجا؟

از بس که خون فرو چکد از تيغ آسمان
ماند شفق به دامن در خون کشيده اي

تب کشاند آن تازه گل را بر سر بالين من
بعد از اين تا زنده باشم حلقه در گوشم تبم

شدم به ياد تو خاموش، آنچنان که دگر
فغان هم از دل سنگم به در نمي آيد

تو را بجز به تو نسبت نمي توانم کرد
که در تصور از اين خوبتر نمي آيد

هر شب از اندام او هنگامه اي خيزد، رهي
خاصه هنگامي که در آغوش من آيد به رقص

مزن مزن، پس از اين در دل آتشم، که ز تو
بسا بسا، که بدين خسته دل غمان آمد

زان مي که در شبهاي غم، بارد فروغ صبحدم
غافل کند از بيش و کم، فارغ ز تشويشم کند

سوزد مرا سازد مرا، در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا، بيگانه از خويشم کند

رهي، تا چند سوزم در دل شبها چو کوکبها
به اقبال شرر نازم، که دارد عمر کوتاهي

در پيش بي دردان چرا، فرياد بيحاصل کنم؟
گر شکوه اي دارم ز دل، با يار صاحبدل کنم

از گل شنيدم بوي او، مستانه رفتم سوي او
تا چون غبار کوي او، در کوي جان منزل کنم

درون آتش از آنم که آتشين گل من
ترا چو پاره دل، در کنار بايد و نيست

چون صبا در زير زلفش هر کجا کردم گذار
يک جهان دل، بسته بر هر تار موئي يافتم

گفتي اندر خواب بيني بعد ازين روي مرا
ماه من، در چشم عاشق آب هست و خواب نيست

چه غم کان نوش لب در ساغرم خونابه ميريزد
من از ساقي ستم جويم، من از شاهد جفا خواهم

چندين «رهي » چه نالي از داغ بي نصيبي؟
در پاي لاله رويان اين بس که خاک راهي

چو گل ز دست تو جيب دريده اي دارم
چو لاله دامن در خون کشيده اي دارم

شست و شو در چشمه خورشيد کرد، از آن سبب
نور هستي بخش ميبارد، ز هفت اندام صبح

گر ننوشيده است در خلوت نبيد مشک بوي
از چه آيد هر نفس، بوي بهشت از کام صبح؟

شب، يار من تب است و غم سينه سوز هم
تنها نه شب در آتشم اي گل، که روز هم