ديوان خواجوي کرماني

گل را چه غم ز زاري بلبل که در چمن
او را هزار عاشق زارست همچو وي

ز تو ديده چون بدوزم که توئي چراغ ديده
ز تو کي کنار گيرم که تو در ميان جاني

چون تو سرگردان نگشتي منکر گوي از چه گردي
چون تو در ميدان نبودي حال چوگانرا چه داني

ايا صبا خبري کن مرا از آن که تو داني
بدان زمين گذري کن در آن زمان که تو داني

مرا مگوي چه گوئي هر آن سخن که تو خواهي
ز من مپرس کجائي در آن مکان که تو داني

چون در آن منزل فرخنده عنان باز کشيدي
خيمه زن بر سر ميدان سواري که تو داني

همچو ريحان تو در تابم از آن روي که دارم
از سواد خط سبز تو غباري که تو داني

در قدح ريز شرابي ز لب لعل که خواجو
دارد از مستي چشم تو خماري که تو داني

در آن مجلس چو مستانرا ز ساغر سرگران بيني
سبک رطل گران خواه از سبک روحان روحاني

در باز جان گر آرزوي جان طلب کني
بگذر ز سر اگر سر و سامان طلب کني

در گذر از ظلمت دل غرق سياهي چه شوي
واب خور از مشرب جان چشمه حيوان چکني

گر تو نئي رنج روان خون ضعيفان چه خوري
ور تو نئي گنج روان در دل ويران چکني

گر چه سر بر خط هندوي تو دارد دايم
اي بسا کار سر زلف که در پا فکني

دور از تو گر چه ز آتش دل در جهنمم
دارم طمع که روضه رضوان من شوي

قامتم شد چون کمند زلف مهرويان دو تا
بسکه مي جويم دل سرگشته را در خاک کوي

ور نيايد دهنت در نظر اي جان جهان
نکنم ميل سوي جان و جهان يک سر موي

آزاد باشد از سر صحرا و پاي گل
در خانه هر کرا چو تو سروي بود سهي

چون درآئي نتوانم که مراد از تو بجويم
که من از خود بروم چون تو پري چهره در آئي

تو جدائي که جدائي طلبي هر نفس از ما
گر چه هر جا که توئي در دل پرحسرت مائي

دل شوريده که گم کردن و دادم بر باد
مي برم در خم آن طره مشکين بوئي

در باغ بتم بايد کز پرده برون آيد
ور ني به چه کار آيد گل بي رخ گلروئي

تا کشيدي نيل بر ماه از پي داغ صبوح
چشمه نيل از حسد در چشم لات آورده ئي

سرو ما را چون کشيدي در بر آخر راست گوي
کز وصالش شاخ شادي را ببار آورده ئي

نيک بيرون برده ئي راه از شکنج زلف او
چون شبي تا روز در تاريک جائي بوده ئي

هيچ بوئي برده ئي کو در وفا و عهد کيست
تا عبير آميز بزم بيوفائي بوده ئي