ديوان فرخي سيستاني

در دليران بگه معرکه زانسان نگرد
که دليران بگه معرکه در مرد حشر

قيصر رومي پيش تو در آيد بسلام
قلعه روميه را پيش تو بگشايد در

يکي مشک در دهان، يکي حله بر کتف
يکي آرزو بدست، يکي دوست در کنار

تا جهانست جهاندار تو بادي و مباد
در جهانداري و در دولت تو هيچ غير

باغ شکفته اي ، چو در آيي ببزمگاه
شير دمنده اي، چو در آيي بکار زار

آنکه مرده ست همي سوزد در آتش تيز
وانکه زنده ست همي غلطد در خون جگر

در سراي گشاده ست بر وضيع و شريف
نهاده روي جهاني بدان مبارک در

سواري کز در ميدان درآيد
به حيرت در فتد دلهاي نظار

زان بيم که در خواب فراق تو ببينم
برهم نزنم ديده و در ديده نهم خار

در نام نديماني و در جاه وزيران
وندر سپه سلطان با حشمت سالار

شعر در تهنيت شاهي من دانم گفت
تو در آن شعر که فردا بطرازم بنگر

دلم در جنبش آمد بار ديگر
ندانم تا چه دارد باز در سر

همه در انده من سوخته دل
همه در حسرت من خسته جگر

چون در ميان باغت دامي بگستريدند
با زاغ در فتادي ناگه بدام اندر

در چغاني رود اگر روزي فروشويد دو دست
ماهيانرا چون صدف در تن پديد آيد درر

آن کز در چه است فرو افکند بچاه
وان کز در سرير نشاندش بر سرير

تا خلف را خسرو ايران از آنجابرگرفت
در ستم بودند و در بيداد هر بيدادگر

چنانکه در سير انبياست در خور او
کتابها متواتر همي شود مسطور

هزار در صلتش کمترين کسور بود
به نادره بتوان يافت در عطاش کسور

آنکه بر کندبيک حمله در قلعه تاغ
وانکه بگشاد بيک تير در ارگ زرنگ

هميشه در بر او دلبران چون شيرين
هماره بر در او کهتران چون هوشنگ

روزيست که در سال نيابند چنين روز
ساليست که در عمر نيابند چنين سال

در زاويه امروز بخندد لب زاهد
در صومعه امروز بجنبد لب ابدال

از تازه گل لاله که در باغ بخندد
در باغ نکوتر نگري چشم شود آل

چون لاله در آن خدمت فرخنده همي خند
چون سرو در آن دولت پاينده همي بال