ديوان خواجوي کرماني

در مدح سلطان جهان باشم چو شمع آتش زبان
زيرا که از دور زمان هذا نصيبي ليلتي

از آن ترسم که صيادي بمکرش صيد گرداند
که او پرواز نتواند که دائم در قفس بودي

چنان سرمست مي گشتم ز آوازش که در شبها
که ياد آوري از شحنه کرا بيم از عسس بودي

همچو خواجو سر و سامان من از دست برفت
زانکه در قصد من بي سر و سامان بودي

چو خواهد چه زهد فروشي چو از جام مي نشکيبي
ز خوبان کناره چه گيري چو در آروزي کناري

گر کسي برخورد از لعل لبت اولي من
ور دل از دست رود در سر زلفت باري

مي روي فارغ و خلقي نگران از پس و پيش
تا تو يک ره ز سر لطف در ايشان نگري

ميا در قلب عشق ايدل که بازي نيست جانبازي
مکن بر جان خويش آخر ز راه کين کمين سازي

چو مي سوزيم و مي سازيم همچون عود در چنگت
چرا اي مطرب مجلس دمي با ما نمي سازي

چه باشد چون من نالان بضربت گشته ام قانع
اگر يک نوبتم در برکشي چون ساز و بنوازي

مرا تا جان بود در تن ز پايت برندارم سر
گر از دستم بري بيرون و از پايم دراندازي

متاب روي ز مهر ار چه آفتاب منير
بحسن خويش مناز ار چه در تنعم و نازي

عاقبت هر که کند در رخ و چشم تو نگاه
هيچ شک نيست که بيخواب و خور آيد روزي

بفکنم پيش رخش جان و جهان را ز نظر
گرم آن جان جهان در نظر آيد روزي

خيز خواجو که گل از غنچه برون مي آيد
بلبلي چون تو کنون حيف بود در قفسي

تو خضر وقتي و شب ظلمتست در قدح آويز
که باده آب حياتست خاصه از لب ساقي

دوش بر طرف چمن گلبانگ مي زد بلبلي
مي فکند از ناله هر دم در گلستان غلغلي

هيچ بادي بر نمي آيد در اين طوفان و موج
که افکند از کشتي ما تخته ئي بر ساحلي

حاصلي در عشق ممکن نيست جز بي حاصلي
چون توان کردن چو ما را نيست زين به حاصلي

بر سر کوي غمت هر جا که پايي مي نهم
بينم از دست سرشک ديده پايي در گلي

گر چه مه در عالم آرائي ز گيتي بر سر آمد
کي تواند شد مقابل با رخت از ناتمامي

از قدم دم چون توانم زد که در راه تو هست
ز اول صبح ازل تا آخر محشر دمي

کاج نراندي اي صنم توسن سرکش از برم
تا ز دو ديده در پيت خون جگر نراندمي

خواجو اگر چو دود دل دست در آه من زدي
گر بزمين فرو شدي بر فلکش رساندمي

در آرزوي لعل تو بينم که هر نفس
جانم چو جام مي به لب آيد هزار پي