ديوان خواجوي کرماني

من خسته چون ز عالم دل ريش در تو بستم
بسرت بگو که داري درم از چه باب بسته

شد ز سوداي تو موئي تن خواجو و آن موي
همچو گيسوي تو در حلقه و تاب افتاده

دمبدم در گوشه هاي باغ گويد باغبان
چشم خواجو بين دم از سر چشمه هاي ما زده

دلدار من جاندار من شمشاد خوش رفتار من
چون ديده در بار من لعلش گهر بار آمده

بر ماه چنبر ديده ئي در پسته شکر ديده ئي
وز شاخ عرعر ديده ئي سيب و سمن بار آمده

بنگر بشبگير اي صبا خواجو چو مرغ خوش نوا
برطرف بستان از هوا در ناله زار آمده

بيرون ز طره تو شبي کس نشان نداد
بر خور فکنده سايه و بس در خور آمده

در فنا محو شو و گنج بقا حاصل کن
بگذر از ملک وجود و عدم از دست مده

گناه ار ديده کرد اول چرا تهمت نهم بر دل
ور از دل در وجود آمد چه تاوانست بر ديده

دلم ببوي تو بر باد رفت و مي بينم
که در هوا طيران مي کند چو طياره

ترک من هر لحظه گيرد با من از سر خرخشه
زلف کج طبعش کشد هر ساعتم در خرخشه

راستي را در چمن هر دم به پشتي قدش
مي کند باد صبا با شاخ عرعر خرخشه

خوشا ميان گلستان و جام مي بر کف
کنار پر گل و نسرين و در ميان شيشه

جاي دل در شکن زلف تو مي بينم و بس
ليک هر جا که توئي بر دل من داري جاي

هر که در ابروي چون ماه نوت دارد چشم
گردد از مهر تو چون ماه نو انگشت نماي

ز شوق سيب سيمينت سرشکم بر رخ چون زر
بدان ماند که در آبان نشيند ژاله برآبي

چرا هرلحظه چون طاوس در بوم دگر گردي
چرا هر روز چون خورشيد بر بامي دگر تابي

ترا اي نرگس دلبر چو عين فتنه مي بينم
چگونه فتنه بيدارست و چون بختم تو در خوابي

برو خواجو که تا هستي نباشي خالي از مستي
اگر پيوسته چون چشم بتان در طاق محرابي

بگردان جام و در چرخ آر سر مستان مهوش را
که جز بر خون هشياران نگردد چرخ دولابي

خود پرستي مکن ار زانکه خدا مي طلبي
در فنا محو شو ار ملک بقا مي طلبي

کارت از چين سر زلف بتان در گرهست
وين عجبتر که از آن مشک ختا مي طلبي

سر خود پيش نه ار پاي درين راه نهي
غرق اين بحر شو ار در تمني طلبي

در تاب مي شد جان مه چون چهره مي افروختي
تاريک مي شد چشم شب چون طره مي پيراستي

گر همچو شمع انجمن آتش زنم در جان و تن
عيبم مکن اي سيمتن هذا نصيبي ليلتي