ديوان خواجوي کرماني

هر چند از چار آخشپج و پنج حس در شش دريم
از چار حد نه فلک يکدم علم بيرون زنيم

بي دلستان دل خون کنيم وز ديدگان بيرون کنيم
بر ياد آن پيمان شکن پيمانه را در خون زنيم

ليلي چو بنمايد جمال از برقع ليلي مثال
در شيوه جان باختن صد طعنه بر مجنون زنيم

ني زر بدست مانده و ني زور در بدن
زاري کنان ز خاک درت زار مي رويم

چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان
که خبر دهد ز جنت دم صبح و باد بستان

آن زلف همچو دال ببين بر کنار دل
و آن قد چون الف بنگر در ميان جان

موي ميانت که آن يک سر مو بيش نيست
نيست تو گوئي از او يک سر مو در ميان

گر چه ز سر تا قدم در شب حيرت بسوخت
زنده دل آمد چو شمع خواجوي آتش زبان

ترا بر اشک چون باران من گر خنده مي آيد
عجب نبود که در بستان بخندد غنچه از باران

چون بدان بقعه رسي رقعه من در نظر آر
نام من محو کن و نامه بيارم برسان

مطرب بي برگ بين از همدمان او را نوا
ناله نايش نگر در پرده دل چنگ زن

پسته خندان شکر لب چون نباتش مي نهند
از چه هر دم مي نهند از پسته قندش در دهن

گر نيارامم دمي بي همدمي نبود غريب
زانکه با تن ها بغربت به که تنها در وطن

از سر افسانه و افسون همي بايد گذشت
يا به عشقش در جهان افسانه مي بايد شدن

بسي خون جگر دارد سر زلف تو در گردن
ولي با او چه شايد کرد جز خون جگر خوردن

مزن بلبل دم از نسرين که در خلوتگه رامين
چو ويس دلستان باشد نشايد نام گل بردن

نگفتي بارها خواجو که سر در پايش اندازم
ادا کن گر سري داري که آن فرضيست برگردن

بسته اي با مي و پيمانه ز مستي پيمان
ترک پيمان کن و جان در سر پيمانه مکن

ما چو روي از دو جهان در غم عشقت کرديم
هر دم از مجلس ما روي بکاشانه مکن

نيست مرا بجز بدن يک سر موي در ميان
نيست ترا بجز ميان يک سر موي بر بدن

هر کس که برگرفت دل از جان چنانکه من
گو سر بباز در ره جانان چنانکه من

هر کس که پاي در ره عشقت نهاده است
افتاده است بي سر و سامان چنانکه من

سپر چه سود که در رو کشم ز تقوي و زهد
کنون که تير قضا آمد از کمان بيرون

چو در وفاي تو خواجو برون رود ز جهان
برد هواي رخت با خود از جهان بيرون

گوئيا نرگس بشاهد بازي آمد سوي باغ
زانکه دايم سيم دارد بر کف و زر در دهن