ديوان خواجوي کرماني

من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم
ورنه از دود دل آتش بجهان در فکنم

در پي جان جهان گرد جهان مي گردم
تا که پوشد سر تابوت و که دوزد کفنم

گهي که بلبل روح از قفس کند پرواز
زنم اگر نه در اين دم صفير شوق زنم

منکه در صبح ازل نوبت مهرت زده ام
تا ابد دم ز وفاي تو زنم گر نزنم

بر تنم يک سر مو نيست که در بند تو نيست
گر چه کس باز نداند سر موئي ز تنم

اگر خط سيه کارش غباري دارد از عنبر
چرا آن زلف عنبربيز را در تاب مي بينم

دلم همچون کبوتر در هوا پرواز مي گيرد
چو تاب و پيچ آن گيسوي چون مضراب مي بينم

آن ماه پري رخ را در خانه نمي بينم
وين طرفه که بي رويش کاشانه نمي بينم

چون دانه ببيند مرغ از دام شود غافل
من در ره او دامي جز دانه نمي بينم

از ما مجوي شرح غم عشق را بيان
زيرا که ما ز شرح و بيان در گذشته ايم

از ما نشان مجوي و مبر نام ما که ما
از بيخودي ز نام و نشان در گذشته ايم

بر هر زمين که بي تو زماني نشسته ايم
صد باره از زمين و زمان در گذشته ايم

تا همچو شمع از سر سر در گذشته ايم
هر لحظه سوز عشق تو از سر گرفته ايم

چون دل اگر چه پيش تو قلب و شکسته ايم
از رخ درست گوي تو در زر گرفته ايم

کشتي ما کو که ما زورق درآب افکنده ايم
در خرابات مغان خود را خراب افکنده ايم

ما که از جام محبت نيمه مست افتاده ايم
کي بهوش آئيم کافيون در شراب افکنده ايم

گوشه دل کرده ايم از بهر ميخواران کباب
ليکن از سوز دل آتش در کباب افکنده ايم

ما نه از چشم گران خواب تو بيماريم و بس
زانکه در هر گوشه از وي ناتواني يافتيم

سالکان راه حق را در بيابان فنا
از چهار و پنج و هفت و شش جدائي يافتيم

کفر و دين يکسان شمر خواجو که در لوح بيان
کافري را برتر از زهد ريائي يافتيم

در دم صبح که خواجو ره مستان مي زد
اي بسا ناله که بر زير و بم او کرديم

گر تو صادق نامدي در مهر ما مانند صبح
ما بمهرت از ره صدق و صفا باز آمديم

بعد ازين گر باده در عالم نباشد گو مباش
زانکه با لعلت ز جام جانفزا باز آمديم

هم در تو اگر زانکه ز دست تو گريزيم
هم با تو اگر زانکه پيام تو گزاريم

آنرا غم دارست که دور از رخ يارست
ما را چه غم از دار که رخ در رخ ياريم