ديوان خواجوي کرماني

گر چه از رويت چو گيسو برکنار افتاده ام
چون کمر پيوسته در بند ميانت بوده ام

هيچ مي داني که ديشب در غمش چون بوده ام
مرغ و ماهي خفته و من تا سحر نغنوده ام

ز آتش دل بسکه دوش آب از دو چشم خونفشان
در هواي شکر حلوا گرش پالوده ام

پختگان را خام و خامان را شراب پخته ده
حيف باشد خون رز در جوش و ما زينگونه خام

آنکه در خلوتگه خاصش مجال عام نيست
لطف او عامست و عشق او نصيب خاص و عام

ز لعلم ساغري در ده که چون چشم تو سرمستم
وگر گويم که چون زلفت پريشان نيستم هستم

اسير خويشتن بودم که صيد کس نمي گشتم
چو در قيد تو افتادم ز بند خويشتن رستم

من از آن لحظه که در چشم تو ديدم مستم
کارم از دست برون رفت که گيرد دستم

شايد که ز من خلق جهان دست بشويند
گر در غمت از هر دو جهان دست نشستم

ترک سر گفتم و از پاي تو سر بر نگرفتم
در تو پيوستم و از هر دو جهان مهر گسستم

پاي سرو از هوس قد تو مي بوسيدم
در گل از حسرت روي تو نظر مي کردم

تا برگ گلبرگ رخش دارم ندارم برگ گل
تا آمدم در کويش از طرف چمن باز آمدم

نشان روي تو جستم به هر کجا که رسيدم
ز مهر در تو نشاني نديدم و نشنيدم

چه رنجها که نيامد برويم از غم رويت
چه جورها که ز دست تو در جهان نکشيدم

جهان بروي تو مي ديدم ار چه همچو جهانت
وفا و مهر نديدم چو نيک در نگرديدم

گر چنان داني که از راه خطا بگذشته ئي
پاي در نه تا به خلوتخانه خانت برم

در گذر زين ارقم نه سر که گر دل خواهدت
دست گيرم بر سر گنجينه جانت برم

چون درين راه از در بتخانه مي يابي گشاد
مست و لايعقل درآ تا پيش رهبانت برم

ز خويشتن بروم چون تو در خيال من آئي
ولي عجب که خيالت نمي رود ز ضميرم

در چنگ تو همچون ني مي نالم و مي زارم
بر بوي تو همچون عود مي سوزم و مي سازم

اين ضربت بي قانون تا چند زني برمن
يک روز چو چنگ آخر در برکش و بنوازم

چو از ميان تو يک موي در کنار نبينم
چو موي گردم از آنرو که چون ميان تو باشم

چون من از پاي در افتادم و از دست شدم
دارم از لطف تو آن چشم که داري گوشم

من آن نيم که ديدي و آوازه ام شنيدي
در من بچشم معني بنگر که من نه آنم

چو خضرم زنده دل زيرا که عشقست آب حيوانم
چو نوحم نوحه گر زانرو که در چشمست طوفانم