ديوان خواجوي کرماني

ذره باري از چه ورزد مهر و سوزد در هوا
زانکه چون او شاه انجم را هواداران بسند

وامق آن نيست که گر تيغ نهندش بر سر
سر بگرداند و جان در سر عذرا نکند

جان وطن بر در جانان چه کند گر نکند
تن خاکي طلب جان چه کند گر نکند

زينسان که من دنيا و دين در کار عشقش کرده ام
ياري بود کو هر زمان با ديگري ياري کند

تا کي خورم خون جگر در انتظار وعده اش
گر مي دهد کام دلم چندم جگر خواري کند

همچون کمر خود را بزر بر وي توان بستن ولي
چون زر نبيند در ميان آهنگ بيزاري کند

خواجو اگر زلف کژش بيني که برخاک اوفتد
با آن رسن در چه مرو کان از سيه کاري کند

در برم دل همچو مهر از تاب لرزان مي شود
چون فراق آنمه تابان تحمل مي کند

در هواي گلشن روي تو هر شب تا بروز
عاشقان با بلبل خوش خوان هم آوازي کنند

تنم تنها نمي خواهد که در کاشانه بنشيند
دلم را دل نمي آيد که بي جانانه بنشيند

دلي کز خرمن شادي نشد يک دانه اش حاصل
چنين در دام غم تا کي ببوي دانه بنشيند

دلم شد قصر شيرين وين عجب کان خسرو خوبان
بدينسان روز و شب تنها در اين ويرانه بنشيند

بتي کز عکس رخسارش چراغ جان شود روشن
چه دود دل که برخيزد چو او در خانه بنشيند

ديگرانرا عيش و شادي گر چه در صحرا بود
عيش ما هر جا که يار آنجا بود آنجا بود

هر دلي کز مهر آن مه روي دارد ذره ئي
در گداز آيد چو موم ار في المثل خارا بود

هست در سالي شبي ايام را يلدا وليک
کس نشان ندهد که ماهي را دو شب يلدا بود

بوي گل شاخ فرح در باغ خاطر مي نشاند
جام مي زنگ غم از آئينه جان مي زدود

همچو سرمستان دلم تا صبحدم در باغ وصل
از رخ و زلفش سخن مي چيد و سنبل مي درود

گفتم آتش در دلم زد روي آتش رنگ تو
گفت خواجو باش کز آتش نديدي بوي دود

ز قيل و قال گذر کن که در چمن زين پس
حديث بلبل شيرين مقال خواهد بود

بيا که گر نبود شمع در شب ديجور
رخ چو ماه تو ما را تمام خواهد بود

چه غم ز حربه و حرب عرب چو مجنون را
مقيم بر در ليلي مقام خواهد بود

ياد باد آن شب که در مجلس خروش چنگ بود
مطربانرا عود بر ساز و دف اندر چنگ بود

کون ومکان بگشتم و در ملک هر دو کون
او را مکان نديدم و بي او مکان نبود

وفات به بود آنرا که در وفاي تو نبود
که مبتلا بود آنکس که مبتلاي تو نبود