167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
گلستان سعدي
هرگز اي خام آدمي نشوي
در زاد و بوم خويش غريبست و ناشناخت
که در ديار غريبش به هيچ نستانند
گفتم اين منزلت از قدر تو مي بينم بيش
انديشه نيست گر پدر از وي بري بود
تو مرو در دهان اژدها
در طلب کاهلي نشايد کرد
هرگز نکند در گرانمايه بچنگ
باز افتاده را چه قوت بود؟
دست و پايت چو عنکبوت بود
تا بميرد نيازمند بود
دست توان کرد در آغوش خويش
گلست سعدي و در چشم دشمنان خارست
مياور سخن در ميان سخن
که نداني که در سرايت کيست
فرشته ايت نمايد بچشم کروبي
هم در تو گريزم ار گريزم
اوفتاده تا گريبان در وحل
زر و خاک يکسان نمايد برت
عشق بازي ز دروغ زن باشي
که ياد خويشتنم در ضمير ميايد
عيب نمايد هنرش در نظر
در شکرش نگه کند هرکه، نبات ميخورد
داند آنکس که اين سخن گويد
که تو هم در ميان ما تلخي
تو هيزم خشک در ميانشان رسته
جفا کردي و بد عهدي نمودي
ندانستم که برگردي بزودي
هم در اين لحظه کردنش بدرود
بحسن صورت او در ز مي نخواهد برد
با يکي در عمر خود ناخورده نيش
از دست تو مشت بر دهان خوردن
خطا بر بزرگان گرفتن خطاست
يا از در سراي اتابک غريو کوس
چه تفاوت کند که سگ لايد
تا عدو پشت دست ميخايد
که با پاکيزه روئي در گرو بود
شنيدندش که جان ميداد و ميگفت
که در سختي کند ياري فراموش
چنان داند که در بغداد تازي
که از وجود عزيزش بدر رود جاني
وليکن در وفا با کس نپايد
به که شدن با دگري در بهشت
که بيچاره بودي در آغوش من
ور الحمدي بخواهي صد بخوانند
هرکس از گوشه اي فرا رفتند
خرسک بازند کودکان در بازار
در نتواني که ببندي بروي
در همه سنگي نباشد زر و سيم
که بودي نطفه مدفون مدهوش
بايوانها در از شنگرف و زنگار
بدميدي چه خوش شدي دل من
بنده آزاد و خواجه در زنجير
مردنش زين، همه شک نيست که دشخوار آيد
بي توشه چه تدبير کني وقت بسيچ
خلق از پي ما دوان و خندان
چو خرمهره بازار ازو پر شدي
در همه عالم به از اين پند نيست
نه عقلست و خود در ميان سوختن
تا ندارد دشمن خونخوار گوش
تا نباشد در پس ديوار گوش
با آنکه در صلح زند، جنگ مجوي
حلالست بردن بشمشير دست
نه يک باره تن در مذلت دهد
که در سر کند کبر و تندي و باد
گفتم مرا بتربيت از جهل پاک کن
ز دست خوي بد خويش در بلا باشد
چو بيني در ميان دشمنان جنگ
که داني که در کار گيرد سخن
بصبر آبي برين آتش زن امروز
که آهسته سبق برد از شتابان
که زبان در دهان نگه داري
در اين سودا بترس از لوم لايم
که تا کجاش رسيده است پايگاه علوم
پيش سرپنجه، در بغل نه دست
که در مقابله گنگش بود زبان مقال
خيره رائي بود قياس و درنگ
که بانگ زن از وي برآيد بلند
بيچاره در آئينه تاريک چه بيند؟
دانه دانه است غله در انبار
وين دو چشمش بود و در چاه اوفتاد
او چه داند که حال گرسنه چيست؟
که خر خارکش مسکين در آب و گلست
نخوردندت مگر بروز اجل
خاطر خسته در نخواهد يافت
که آن بخت برگشته خود در بلاست
که او را چنان دشمني در قفاست
گر نباشد در ميان مالت سبيل
يا طلب کن خانه اي در خورد پيل