ديوان خواجوي کرماني

بدين مخمور دردي نوش از آن مي شربتي در ده
دل محرور بيماري لعابي هم نمي ارزد

کسي که خاک شود در لحد پس از صد سال
ببوي آن سر زلف چو شست برخيزد

مرغان نگر باز از هوا مانند بلبل در نوا
گوئي که بلقيس از سبا سوي سليمان مي رسد

اي بلبل گلبانگ زن خاموش منشين در چمن
بنواز راه خار کن چون گل ببستان مي رسد

هر کو ز جان برآمد از دست دل ننالد
وانکو ز پا درآمد در بند سر نباشد

در اشک و روي زردم سهلست اگر ببيني
زانرو که چشم نرگس بر سيم و زر نباشد

ز نوک ناوک چشمت چه غم که در صف عشق
کسي سپه شکند کو ز جان نينديشد

راستي هر که در آن سرو خرامان مي ديد
همچو من فتنه بر آن شکل و شمائل مي شد

زان لب شيرين چو مي آرم حديثي در قلم
از ني کلکم نظر کن کاب شکر مي چکد

دامن گردون پر از خون جگر بينم بصبح
بسکه در مهر تو اشک از چشم اختر مي چکد

چون عقيق گوهر افشان تو مي آرم بياد
در دمم سيم مذاب از ديده بر زر مي چکد

خيز خواجو که چواشک از سر زر در گذريم
تا نگويند که شد وز پي زر باز آمد

خواجو ز بسکه وصف ميان تو شرح داد
او از ميان برفت و سخن در ميان بماند

جان شيرين بده از عشق چو فرهاد و مزن دم
کانکه از کوه در افتد بکمر باز نماند

آن خط شب مثال که بر خور نوشته اند
يا رب چه دلفريب و چه در خور نوشته اند

گر حرامي در رسد با ما چه خواهد کرد از آنکه
رخت ما پيش از نزول ما بمنزل برده اند

گلعذاران بين که کل پرده بر ما مي درند
ما برون افتاده ويشان همچنان در پرده اند

مهرورزان ز اشتياق طلعتش شب تا سحر
چشم شب پيماي را در ماه و پروين کرده اند

درد نوشان بسکه اشک از چشم ساغر رانده اند
خون دل در صحن شادروان بجوش آورده اند

قوت جان از خون دل ساز و ز عالم گوشه گير
زانکه مردان سالها در گوشه ها خون خورده اند

بي غباري از چه ما را خاک راه انگاشتند
بي خطائي از چه ما را در خطر بگذاشتند

هم عفي الله ني که ما را مرحبائي مي زند
عارفانرا در سر اندازي صلائي مي زند

اهل معني را که از صورت تبرا کرده اند
هر نفس در عالم معني ندائي مي زند

ساغر وصل ار به بيداران مجلس مي رسد
سر برآر از خواب و مي در ده که بيداران بسند

اي عزيزان گر بصد جان مي نهند ارزان بود
يوسف ما را که در مصرش خريداران بسند