ديوان خواجوي کرماني

تشنه ام ساقي بده آبي روان کز سوز عشق
همچو شمعم آتش دل در جگر خواهد فتاد

دل بآنکس ده که او را جان بلب خواهد رسيد
دست آنکس گير کو از پاي در خواهد فتاد

کار خواجو با تو افتاد از جهان وين دولتيست
هيچ کاري در جهان زين خوبتر خواهد فتاد ؟

که آن چه در غم هجر تو مي کشد خواجو
گمان مبر که بصد سال شرح شايد داد

هر که جاني دارد و در دل ندارد ترک جانان
دل بدلبر مي سپارد جان بجانان مي فرستد

همچو خواجو هر که جان در پاي جانان مي فشاند
روح پاکش را ز جنت حور رضوان مي فرستد

هر کو چو من از عشق تو بي خويشتن افتاد
در دام غم از درد دل خويشتن افتد

چه بادست اينکه مي آيد که بوي يار ما دارد
صبا در جيب گوئي نافه مشک ختا دارد

مرا در مجلس خوبان سماع انس کي باشد
که چون سروي برقص آيد مرا از رقص وا دارد

اگر چون من بسي داري بدلسوزي و غمخواري
بدين بيچاره رحم آور که در عالم ترا دارد

در ملک بي نيازي کون و مکان چه باشد
با سر لن تراني هامان چه کار دارد

از مهر خان چه داري چشم وفا و ياري
در دست زند خوانان فرقان چه کار دارد

نافه مشگ ز چين خيزد و آن ترک ختا
اي بسا چين که در آن طره مشگين دارد

هر که با منطق خواجو کند اظهار سخن
در به دريا برد و زيره به کرمان آرد

ديده دريا دلي از خون دلم مي بيند
کو تواند که روان از سر زر در گذرد

نتواند که نهد بر سر کوي تو قدم
مگر آنکس که نخست از سر سر در گذرد

خنک آن خسته که در کوي تو بي بيم رقيب
دهدش دست که چون باد سحردر گذرد

بي خط تو سر نامه سودا نتوان خواند
بي زلف تو سر در سر سودا نتوان کرد

صد دل خسته بهر موئي از آن زلف دراز
مهر رخسار تو در دور قمر گرد آورد

من خاک آن بادم که او بوي دلارام آورد
در آتشم ز آب رخش کاب رخ من مي برد

هنگام تير انداختن گر بر من آرد تاختن
در پاي او سر باختن عاشق بجان و دل خرد

گه گه به چشم مرحمت برما نظر مي کن ولي
سلطان ز کبر و سلطنت در هر گدائي ننگرد

ز مشک چين چه خطا در وجود مي آيد
که خط سبز تو از وي غبار مي گيرد

چون طوطي خط تو پر بر شکر اندازد
مرغ دل من آتش در بال و پر اندازد

گر چه ما را نبود يک درم اما هر دم
سکه مهر ترا بر در مي بايد زد