ديوان خواجوي کرماني

تا تودر چشمي مرا از گريه خالي نيست چشم
ماه چون در برج آبي شد ز باران چاره نيست

از دل تنگم کجا بيرون تواني رفت از آنک
گنج لطفي گنج را در کنج ويران چاره نيست

دور گردون چون مخالف مي شود عشاق را
در عراق ار راست گوئي از سپاهان چاره نيست

خواجو ار درظلمت شب باده نوشد گو بنوش
خضر را در تيرگي از آب حيوان چاره نيست

کدام دل که گرفتار و پاي بند تو نيست
کدام صيد که در آرزوي بند تو نيست

گفتي از لعل من امروز تمناي تو چيست
در دلم زان لب شيرين چه تمناست که نيست

شمع ما شمعيست کو منظور هر پروانه نيست
گنج ما گنجيست کو در کنج هر ويرانه نيست

هر کرا بيني در اينجا مسکن و کاشانه است
جاي ما جائيست کانجا مسکن و کاشانه نيست

گر چه باشد در ره جانانه جسم و جان حجاب
جان خواجو جز حريم حضرت جانانه نيست

کس نيست که در دل غم عشق تو ندارد
کانرا که غم عشق کسي نيست کسي نيست

گر من از خوي بد خويش نگردم چه عجب
هر کسي را که در آفاق ببيني خوئيست

نه من دلشده در قيد تو افتادم و بس
کاين قضا بر سر ديوانه و عاقل بگذشت

ايکه وصف روي زردم در قلم مي آوري
سيم اگر بي وجه مي باشد بزر بايد نوشت

در دلم خون جگر جايش بغايت تنگ بود
از ره چشمم برون جست و ره دريا گرفت

همچو خواجو سزد ار ترک دل و دين گيرم
که دلم در غم عشقت ز دل و دين بگرفت

دردا که يار در غم و دردم بماند و رفت
ما را چون دود بر سر آتش نشاند و رفت

چون صيد او شدم من مجروح خسته را
در بحر خون فکند و جنيبت براند و رفت

خون جگر چون در دل من جاي تنگ يافت
گلگون ز راه ديده ز صحرا براند رفت

بر سر کوي تو خواجو ز سگي کمتر نيست
گاه گاهي چه بود گر گذرد در کويت

بشوي دلق مرقع به آب ديده جام
که بي قدح نبود در صلاح و تو به صلاح

هر پريشاني که آيد روز و شب در کار من
از سر زلف دلاويز پريشان تو باد

اگر چه رنج تو با دست در غمش خواجو
بباد ده دل ديوانه هر چه بادا باد

دل خواجو که چو وامق ز جهان فارد گشت
مهره ئي بود که در ششدر عذرا افتاد

دلبرم را پر طوطي بر شکر خواهد فتاد
مرغ جانم آتشش در بال و پر خواهد فتاد

چون بديدم لعل او گفتم دل شوريده ام
همچو طوطي زين شکر در شور وشر خواهد فتاد