ديوان خواجوي کرماني

گر چمن خلدست ما را بي لبش مطلوب نيست
تشنه را در باغ رضوان برلب کوثر خوشست

باده در ساغر فکن خواجو که بر ياد لبش
جام صافي برکف و لب بر لب ساغر خوشست

در ازل چون با مي و ميخانه پيمان بسته ام
تا ابد بي باده و پيمانه نتوانم نشست

آتش عشقش دلم را زنده مي دارد چو شمع
ورنه زينسان مرده دل در خانه نتوانم نشست

خطر باديه عشق تو بيش از پيشست
اين چه دامست که دور از تو مرا در پيشست

آن دل که سفر کرده بچين سر زلفت
يا رب که در آن شام غريبان به چه حالست

در بست راه عقل چو آن بت قبا گشود
بگشود کار حسن چو آن مه کمر ببست

بيا که بي تو رسم تا زخود برون نروم
چرا که هستي من در ميان حجاب منست

تو گنج لطفي و دانم کزين بتنگ آئي
که روز و شب وطنت در دل خراب منست

غم ار چه خون دلم مي خورد مضايقه نيست
که اوست در همه حالي که غمگسار منست

تا خيال لب و دندان تو در چشم منست
مردم چشم من از لعل و گهر قارونست

گر زانکه مشک ناب ز چين مي شود پديد
صد چين در آن دو سلسله مشک فام اوست

با تو خواجو را برون از عشق چيزي ديگرست
ورنه در هر گوشه ماهي سرو قد لاله روست

اي فداي قامتت هر سرو بستاني که هست
در حيا از چشم من هر ابر نيساني که هست

لشکر عشق توام تا خيمه زد در ملک دل
کس درو منزل نمي سازد ز ويراني که هست

چشم خواجو چون شود دور از رخت گوهرفشان
اوفتد خون در دل هر لعل رماني که هست

نه من دلشده دارم هوس رويت و بس
هر کرا هست سري در سر او هم هوسيست

کو دل که او بدام غمت پاي بند نيست
صيدي بدست کن که سرش در کمند نيست

تا بسته شد ز عشق تو بر دل طريق عقل
در شهر کو کسي که کنون شهر بند نيست

زآتش عشق تو آن سوز که در باطن ماست
ظاهر آنست که بر اهل خرد ظاهر نيست

کس نمي بينم که مست عشق را پندي دهد
زانکه کس در دور چشم مست او مستور نيست

بزم بي شاهد نمي خواهم که پيش اهل دل
دوزخي باشد هر آن جنت که در وي حور نيست

چشم ميگونش نگر سرمست و خواجو در خمار
شوخ چشم آن مست کورا رحم بر مخمور نيست

کژ مرو تا چو کمان پي نکنندت خواجو
روش تير از آنست که در وي خم نيست

چنين که مرغ دلم در غمش هوا بگرفت
بسوي ما اگر او را هوا بود غم نيست