ديوان خواجوي کرماني

گر نمي خواست که آرد دل مجنون در قيد
ليلي آن زلف مسلسل به چه رو مي پيراست

هر چند نيست با کمرت هيچ در ميان
خود را به زر نگر که چنان بر تو بسته است

کارم از دست سر زلف تو در پاي اوفتاد
چاره کارم بساز اکنون که کار افتاده است

تو خوش درآ و مشو در خط از من مسکين
که خط بگرد عذار تو خوش درآمده است

آنزمان مهر تو مي جست که پيمان مي بست
جان من با گره زلف تو در عهد الست

دلم از روي تو چون مي نشکيبد ز آنروي
ببريد از من و در حلقه زلفت پيوست

حلقه هاي جعد چين بر چين مه فرساي را
يک بيک در حلق جانم چون طناب انداختست

جان ما بر آتش و گيسوي جانان تافتست
سنبلش در پيچ و ما را رشته جان تافتست

باده پيش آور که از عکس مي و مهر رخت
در دلم گوئي که صد خورشيد تابان تافتست

زين پس چو سرفداي قفاي تو کرده ايم
ما را مران ز پيش که دل در قفاي تست

تنها نه دل بمهر تو سرگشته گشته است
هر ذره ئي ز آب و گلم در هواي تست

نافه خشک ختن گر زانکه مي خيزد ز چين
زلف را بفشان که صد چين در شکنج موي تست

با تو چيزي در ميان دارد مگر بند قبا
زان سبب پيوسته او را تکيه بر پهلوي تست

گر چه خواب آيدت اي فتنه مستان در چشم
هر که از چشم و رخت بي خور و خواب افتادست

تا چه مرغم که مرا هر که ببيند گويد
بنگر اين پشه که در جام شراب افتادست

وه که از دست سر زلف سياهت چه کشيدست
آنکه دزديده در آن ديده خونخوار تو ديدست

آن خط سبز که از شمع رخت دود برآورد
دود آهيست که در آتش روي تو رسيدست

اي خوش آن صيد که وقتي بکمند تو در افتاد
خرم آنمرغ که روزي بهواي تو پريدست

لؤلؤ از پسته خود ريخته کاين چيست حديثست
لاله در مشک نهان کرده که اين چيست عذارست

تنم از مهر رخت موئي و از موئي کم
صد گره در خم هر مويت و هر موئي شست

آنچنان در دل تنگم زده ئي خيمه انس
که کسي را نبود جز تو درو جاي نشست

گفتمش کار من از دست تو در پا افتاد
گفت اين سر سبک امروز ز دستي دگرست

کس چو من مست نيفتاد ز خمخانه عشق
گر چه در هر طرف از چشم تو مستي دگرست

تا لب ميگون او در داد جان را جام مي
چشم مست نيم خوابش را خماري ديگرست

غنچه چون زر دارد ار خوش دل بود عيبش مکن
راستي را هر چه بيني در جهان با زر خوشست