ديوان خواجوي کرماني

اگر چنان که ز ما سيل خون بخواهي راند
روا بود به جدائي ز در مران ما را

چون بت رود ساز من چنگ بساز در زند
من به فغان نواگري ياد دهم رباب را

گر به خيال روي او در رخ مه نظر کنم
مردم چشمم از حيا آب کند سحاب را

در رخ شمعي خواجو چو نظر کرد طبيب
گفت شد روشنم اين لحظه که صفر است ترا

نگريزد از کمند تو وحشي که گاه صيد
راحت رسد ز بند تو سر در کمند را

گرنه در هر جوهري از عشق بودي شمه ئي
کي کشش بودي به آهن سنگ مقناطيس را

خواجو ار در بزم خوبان از مي ياقوت رنگ
کاس را خواهي که پر باشد تهي کن کيس را

اي ماه قيچاقي شبست از سر بنه بغطاق را
بگشاي بند يلمه و در بند کن قبچاق را

شد کويت اي شمع چگل اردوي جان کرياس دل
چون ميکشي چندين مهل در بحر خون مشتاق را

سلطان گردون از شرف در پاي شبرنگش فتد
چون ماه عقرب زلف من برسر نهد بنطاق را

مگذار مطرب را دمي کز چنگ بنهد چنگ را
در آبگون ساغر فکن آن آب آتش رنگ را

آهوي چشمت با من ار در عين روبه بازي است
سر پنجه شير ژيان طاقت نباشد رنگ را

خواجو چو نام عاشقان ننگست پيش اهل دل
گر نيک نامي بايدت در باز نام و ننگ را

چون بندگان خاص را امشب به مجلس خوانده ئي
در بزم خاصان ره مده عامان کالانعام را

چون من برندي زين صفت بدنام شهري گشته ام
آن جام صافي در دهيد اين صوفي بدنام را

گر در کمندم ميکشي شکرانه را جان ميدهم
کان دل که صيد عشق شد دولت شمارد دام را

چون در افتاده ام از پاي و ندارم سر خويش
دست من گير و دل خسته بدست آر مرا

بي گل روي تو بس خار که در پاي منست
کيست کز پاي برون آورد اين خار مرا

نام و ننگ ار برود در طلبش باکي نيست
من که بدنام جهانم چه غم از ننگ مرا

چون تو در خاطر خواجو بزدي کوس نزول
دو جهان خيمه برون زد ز دل تنگ مرا

اگرهمچون خضر خواهي که دايم زنده دل باشي
روان در پاي جانان ريز اگر دستت دهد جانرا

چو در گره فکني آن کمند پر چين را
چوتاب طره به هم بر زني همه چين را

مي به مي پرستان آر باده سوي مستان آر
خيز و در شبستان آر ماه نيمروزي را

از چه رو هندوي مه پوش شما در تاب شد
گر به مستي دوشم آمد دوش بر دوش شما

اي ز روبه بازي آهوي شما در عين خواب
شير گيران گشته مست از خواب خرگوش شما