ديوان خاقاني

در يک شب از قبول و ز رد چون بنات نعش
گه سرفراز گردي و گاهي نگون شوي

شمع که در عنان شب زرده بش سياه بود
از لگد براق جم، مرد بقاي صبح دم

نافه چين کليد زد صبح و کليد عيش را
بر در عده دار خم قفل گشاي تازه بين

مرغ قنينه چون زبان در دهن قدح کند
جان قدح به صد زبان لاف صفاي نو زند

طاس چو بحر بصره بين جزر و مدش به جرعه اي
ساحل خاک را ز در موج عطاي نو زند

جام پري در آهن است از همه طرفه تر ولي
نقش پري به شيشه بين سحرنماي زندگي

سمع خدايگان شود چون دهن تو گنج در
چون به زبان من رود مدح و ثناي روي تو

بوسه خرانت را همه زر تر است در دهن
وان من است خشک جان بوسه بهاي چون تويي

گر چه چراغ در دهن زر عيار دارمي
کي شودي لبم محک از کف پاي چون تويي

هفت فلک به خدمتش يکدل و تا ابد زده
چار ملک سه نوبتش در دو سراي ايزدي

آن شمع يهودي فش بس زرد و سيه دل شد
اعجاز مسيحش نه در بار به صبح اندر

سرچشمه حيوان بين در طاس و ز عکس او
ريگ تک دريا را بشمار به صبح اندر

کف چرخ زنان بر مي، مي رقص کنان در دل
دل خال کنان از رخ گلزار نمود آنک

در شحنگي مشرق صبح آمد و زد داري
زودا که سر چترش ز آن دار پديد آيد

دف تا به شکارستان شاد است ز باز و سگ
غم ز آن چو تذروان سر در خار همي پوشد

شد رشته جان من يک تار مگر روزي
در عقد به کار آيدش اين تار که من دارم

رايض شود اقبالش بر ابلق روز و شب
چون رام شد اين ابلق در بار کشد عدلش

تيغ تو خزر گيرد و در بند گشايد هم
زين فتح مبشر باد اخبار تو عالم را

راست خواهي با من از هستي نشاني مانده نيست
در غم آن لب که هست و بي نشان است آنچنان

يارب اندر چشم خونريزش چه خواب است آن همه
در سر زلف دلاويزش چه تاب است آن همه

غمزگانت قصد کين دارند وز من در غمت
سايه اي مانده است مگر اين کين ز پيراهن کشند

آه من چندان فروزان شد که کوران نيم شب
از فروغ سوز آهم رشته در سوزن کشند

هم نبخشودي دلت گر باخبر بودي از آنک
حال من در دست مجلس داستان است از غمت

عيسوي دم باد و احمد ديم و چشم حادثات
در شکر خواب عروسان از دم از ديم او

از پي دريوزه وصل آمدم در کوي تو
چون کنم چون بخت روزي از گدايي مي دهد