ديوان عراقي

در همه صورت تويي و نيست خود صورت تو را
وين حقيقت حيرتي در رهروان انداخته

در گلستان روي خود ديده به چشم بلبلان
غلغلي از بلبلان در گلستان انداخته

باد سلطان جلالت در نوشته فرش کون
سنگ بطلان در سراي انس و جان انداخته

در فضاي لايزالي کوس قدوسي زده
گوي در ميدان وحدت جاودان انداخته

در حقيقت هستي عالم خيالي بيش نيست
وين خيالي چند ما را در گمان انداخته

به بحر نيستي از بيخودي فرو رفته
سر خودي ز در بيخودي در آورده

حلقه داران چرخ بر در تو
حلقه در گوش چون هلال شده

برده نامت مسيح در سر گور
مرده در شور و وجد و حال شده

چون تجلي است در همه کسوت
آشکار است در همه عالم

اول و آخر اوست در همه حال
ظاهر و باطن اوست در همه باب

برداشت به جاي خامه انگشت
زد در دهن و نوشت در دم

جاي تو هميشه در دل ماست
بيرون ز در است جاي پرده

در ساحت قدم نبود کون را اثر
در بحر قطره را نتوان يافتن نشان

چون بر در تو بار بود دوستانت را
اي دوست، در به روي طفيلي مکن فراز

در دور شراب و جام و ساقي همه اوست
در پرده مخالف و عراقي همه اوست

عمري به اميد حلقه زد بر در او
چون حلقه برون در، دگر بار نيافت

در واقعه مشکل ايام نگر
جامي است تو را عقل، در آن جام نگر

اي در طلب تو عالمي در شر و شور
نزديک تو درويش و توانگر همه عور

عمري است که در کوي خرابي رفتم
در راه خطا و ناصوابي رفتم

يارب، به تو در گريختم بپذيرم
در سايه لطف لايزالي گيرم

آمد بر من نگار و در گوشم گفت:
رخسار من اينجا و تو در گل نگري؟

عشاقنامه عراقي

در ثنايش کسي که خاموش است
نيش انديشه در دلش نوش است

در فضايي که هست در دو جهان
نقد جود وجود اوست روان

شده در هر دليش پيوندي
کرده در پاي هر يکي بندي

در چنان حالتي که جان لرزد
دوست ناگاه حلقه بر در زد