167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
بوستان سعدي
نه چندان که زور آورد با اجل
برآمد، چه سود انگبين در دهن؟
تف معده جان در خروش آورد
که پيوسته با هم نخواهند ساخت
پس اين بنده بر آستان سرنهاد
که بگشوده بر آسمان و زمي است
گر اين در نکردي به روي تو باز؟
از اين در نگه کن که توفيق اوست
چو آتش شد از خشم و در من گرفت
نديدم در آن انجمن روي خير
چو سگ در من از بهر آن استخوان
ره راست در چشمشان کژ نمود
که اول پرستندگانش منم
چو بيژن به چاه بلا در اسير
مغان گرد من بي وضو در نماز
که بردم در آن شب عذابي اليم
يکم دست بر دل، يکي بر دعا
به يک دم جهاني شد افروخته
به دير آمدند از در و دشت و کوي
برهمن شدم در مقالات زند
دويدم چپ و راست چون عقربي
چو داود کاهن بر او موم شد
بر آرد صنم دست، فرياد خوان
بماند، کند سعي در خون من
چو رفتي و ديدي امانش مده
که چون پاي ديوار کندي مايست
که مادر نزايد چنو قبل و بعد
کند خاک در چشم خود بينيم
نه هر کس تواناست بر فعل نيک
نشايد شدن جز به فرمان شاه
تواناي مطلق خداي است و بس
نيايد ز خوي تو کردار زشت
همان کس که در مار زهر آفريد
که بر کرده خويش واثق نيم
ز شوخي در افگنده غلغل به کوي
چه در کنج حسرت نشيني به درد؟
به از سود و سرمايه دادن ز دست
که گويي به گل در فرو رفته ام
که دور هوسبازي آمد به سر
گذشتيم بر خاک بسيار کس
بدانستم اکنون که در باختم
که هر روزي از وي شبي قدر بود
نبردي، هم افتان و خيزان برو
وليکن بيابان به پيش اندرست
نخيزي، دگر کي رسي در سبيل
نه وقتي که سيلابت از سر گذشت
زبان در دهان است عذري بيار
چه نالي؟ که پاک آمد و پاک رفت
چو در ريگ ماند شود پاي بند
که پايت نرفته ست در ريگ گور
در حجره اندر سرا بوستان
که يک روز خشتي کنند از گلت؟
که سرمايه عمر شد پايمال
که فردا شوي سرمه در چشم خاک
سرآمد بر او روزگاران عيش
که وقتي سرايش زر اندوده ديد
پس از مرگ دشمن در آغوش دوست
چو بيند که دشمن ببخشايدم
که گويي در او ديده هرگز نبود
به معجر غبار از پدر مي زدود
که بازش به معجر توان کرد پاک
در آن دم که بگذشت و عالم گذاشت
قيامت بيفشاند از موي گرد
سر و تن بشويي ز گرد سفر
ز بهرم يکي خاتم و زر خريد
که در روي نيکان شوي شرمسار
اولوالعزم را تن بلزد ز هول
ببين تا چه گفتند پيشينيان
زبان آوري در سرش رفت و گفت
کز اينان نيايد بجز کار بد؟
که ترسم شود ظن ابليس راست
چو در روي دشمن بود روي تو
چو بيند که دشمن بود در سراي؟
که دشمن نيارد نگه در تو کرد
همي گفت هر دم به زاري و سوز
که ناگه در توبه گردد فراز
که حمال عاجز بود در سفر
ندانم که در صالحان چون رسي؟
که پاک است و خرم بهشت برين
گل آلوده معصيت را چه کار؟
در آشوب خلق از پدر گم شدم
که عارف ندارد ز در يوزه ننگ
که سلطان از اين در ندارد گزير
که يک روز جوز خرمن نماندش به دست
تو آني که در خرمن آتش زدي
از او نيک بختان بگيرند پند
که سودي ندارد فغان زير چوب
که فردا نماند خجل در برت
که چون گرگ در يوسف افتاده بود
به تندي پريشان مکن وقت خوش
مرا شرم باد از خداوند پاک
دل از دهر فارغ سر از عيش خوش
ز جان داري افتد به خربندگي
در عذرخواهان نبندد کريم
که سيل ندامت نشستش گناه
که باد اجل بيخش از بن نکند
که چندين گل اندام در خاک خفت
بشوريد حال و بگرديد رنگ
که نوميد گردد برآورده دست
که جرم آمد از بندگان در وجود