ديوان خاقاني

برد آب سنگ من، من از آن سنگ دربرم
عاشق چو آب و سنگ ببر در نکوتر است

در چشمش آب ني و رخ از شرم خوي زده
بادم خشک خوش تر و گل، تر نکوتر است

در تخته نرد عشق فتادم به دست خوش
مهره به دست و خانه به ششدر نکوتر است

دين چيست عدل پس تو در عدل کوب از آنک
عدل از پي نجات تو رهبر نکوتر است

در شکر کردن از زر خورشيد و سيم ماه
آن زر و سيم بر سر عبهر نکوتر است

من در سخن عزيز جهانم به شرق و غرب
کز شرق و غرب نام سخنور نکوتر است

در صف و سجده از قد و پيشاني ملوک
نون و القلم رقم زده بر آستان اوست

در رزم يازده رخ و با دهر ده دله
تا نه سپهر و هشت جنان هفت خوان اوست

گر به مدحي فرخي هر بيت را بستد دهي
در مديح بکر من هر بيت را شهري بهاست

گر چه روز آمد به پيشين از همه پيشينيان
بيش و پيشم در سخن داند کسي کو پيشواست

فر کعبه است که در راه دل و باغ اميد
شوره و غوره ما چشمه و صهبا بينند

عقل و جان چون يي و سين بر در ياسين خفتند
تن چو نون کز قلمش دور کني تا بينند

شب روان در صبح صادق کعبه جان ديده اند
صبح را چون محرمان کعبه عريان ديده اند

روز و شب ديده دو گاو پيسه در قربانگهش
صبح را تيغ و شفق را خون قربان ديده اند

خوانده اند از لوح دل شرح مناسک بهر آنک
در دل از خط يد الله صد دبستان ديده اند

بر گذشته زين ده و زآن شهر و در اقليم دل
کعبه جان را به شهر عشق بينان ديده اند

از تحير گشته چون زنجير پيچان کان زمان
بر در ايوان نه زنجير و نه دربان ديده اند

بس پلنگان گوزن افکن که چون شاخ گوزن
پشت خم در خدمت آن شير مردان ديده اند

در تنور آنجاي طوفان ديده اندر چشم و دل
هم تنور غصه هم طوفان احزان ديده اند

روزها کم خور چو شب ها نو عروسان در زفاف
زقه هاشان از دراي مطرب الحان ديده اند

تيره چشمان روان ريگ روان را در زرور
شاف شافي هم ز حصرم هم زرمان ديده اند

وز پي خضر و پر روح القدس چون خط دوست
در سميرا سدره بر جاي مغيلان ديده اند

ماه نو در سايه ابر کبوتر فام راست
جون سحاي نامه يا چون عين عنوان ديده اند

جمله در غرقاب اشک و کرده هم سيراب از اشک
خاک غرقاب مصحف را که عطشان ديده اند

حوت و سرطان است جاي مشتري وان برکه هست
مشتري صفوت که در وي حوت و سرطان ديده اند