ديوان خاقاني

ز آن دل چون سنگ و آهن در دلم آتش زدي
پس به باد زلف از آتش ارغوان انگيختي

در ساز ناز بود تو را نغمه هاي خوش
اين دم قيامت است که خوش تر فزوده اي

آخر چه موجب است که باز از حديث وصل
کم کرده اي و در سخن زر فزوده اي

گر زير زلف بند او باد صبا جا يافتي
صد يوسف گم گشته را در هر خمي وا يافتي

بر زخم هاي جانم هم درد و هم دوائي
در نيمه راه عقلم هم خوف و هم رجائي

به لبت شفيع بردم که مرا قبول کن
به ستيزه گفت خون خور که نه در خور مني

گفتي که چه سر داري در عشق نگوئي
دارم سر پاي تو به آن جان که تو داري

صبح تو شام گشت و فلک بر تو چاشت خورد
تو هم چنان در هوس شام و چاشتي

در وعده خورد خونم پس داد وعده کژ
زان خون که نيست چندين، چندان چه خواست گوئي

مرا روزي نپرسي کآخر اي غم خوار من چوني
دل بيمار تو چون است و تو در تيمار من چوني

در آب ديده مي بيني که چون غرقم به ديدارت
نمي پرسي مرا کاي تشنه ديدار من چوني

کردي ز بيدلي تو مرا در جهان سمر
ني بي دلي است چون من و ني چون تو دلبري

دل که جوئي هم بلا پرورد جانان جوي از آنک
عافيت در عشق جانان برنتابد هر دلي

عشق از اول بيدق سودا فرو کردن خوش است
شه رخ غم در پي آن برنتابد هر دلي

چه سود ار من رسم در گرد اسبت
که تو صد ساله ره ز آن سوي گردي

ما را غم فراقت بحري است بي کرانه
اي کاش با چنين غم دل در کنار بودي

خاک شدم در تو را آب رخم چرا بري
داشتمت به خون دل خون دلم چرا خوري

صد زهر بياميزي و در کام دلم ريزي
چون نوش کنم زهر ز آن صعب تر آميزي

آن درد دل که برده اي آنگه عروسي است
در جنب محنتي که ز هجران کنون بري

ز رغم آنکه مرا در غم تو طعنه زنند
غم تو شادي من شد که شادمان بادي

داد خواهم بر درت در خاک و خون افغان کنان
گير داد عاشقان ندهي فغان چون نشنوي

گرچه سپيد کاري است از همه روي کار تو
رو که قيامتي است هم زلف تو در سيه گري

اشک مرا چو روي خود دار عزيز اگر تو را
در خورد آب و افتاب از پي ساز گازري

مرا مهره به کف ماند تو را داو روان حاصل
تو نو نو کعبتين ميزن که من در ششدرم باري

تويي که نقب زني در سراي عمر و به آخر
نه نقد وقت بري کيسه حيات ربايي