ديوان خاقاني

من چو گلم که در وطن خار برد عنان از آن
رستم و کوره سفر شد وطنم، دريغ من

آه برآمد از جهان گفت مرا که ريگ خور
نيست گياهي از کرم در چمنم دريغ من

عشق را گه تاج ساز و بر سر عشاق نه
زلف را گه طوق کن در حلق مردان درفکن

رسم ترکان است خون خوردن ز روي دوستي
خون من خورد و نديد از دوستي در روي من

جان در اين ره نعل کفش آمد بيندازش ز پاي
کي توان با نعل پيش تخت سلطان آمدن

هر سال بدان آيد خورشيد به جوزا در
تا با کمر از پيشت گويند غلام است آن

مرغ جان من در اين خاکي قفس محبوس توست
هم تو بالش برگشا و هم تو بندش برشکن

اگر ناف بهشت از شب تهي ماند آن نمي دانم
مرا در ناف شب دانم بهشتي آشکار است اين

چو جهاني به خاصيت تو و وصل تو عاريت
نزند لاف عافيت دل کس در بلاي تو

مرا ز دل خبر رسد، ز راحتم اثر رسد
سحرگهي که در رسد نسيم دل گشاي تو

در عشق داستانم و بر تو به نيم جو
بازيچه جهانم و بر تو به نيم جو

حلق خلقي را به طوق شوق تو در بند کرد
زلف مشک افشان شهر آشوب مه چوگان تو

قفل که بر لب نهي از لب معشوق ساز
پاي که از سر کني در صف عشاق نه

خاقاني اينک در پيش بوسه زنان بر هر پي اش
راند دواسبه بر پيش کو راند يکسر راحله

هزار جوي هوس رفته است در دل تو
که هيچ آب غم من روان به جوي تو نه

اي کرده غارت منزلم آتش زده آب و گلم
زلف تو در حلق دلم مشکين طناب انداخته

بر بوي وصل تا کي درد سر فراقت
آن مي هنوز در خم چندين خمار من چه

از سينه و دو ديده رفت اين دل رميده
در زلف بي قرارت شب ها قرار کرده

در روي من ز غمزه کمان ها کشيده اي
بر جان من ز طره کمين ها گشاده اي

بر هرچه در زمانه سواري به نيکوئي
الا بر وفا و مهر کز اين دو پياده اي

اي راحت جان ها به تو، آرام جان کيستي
دل در هوس جان مي دهد، تو دلستان کيستي

از از بتان دلخواه تو، در حسن شاهنشاه تو
ما را بگو اي ماه تو، کز آسمان کيستي

راندي به گوش اول صد فصل دل فريبم
و امروز در دو چشمم جز جوي خون نراني

احد گويان صمد جويان همه زير زمين رفتند
تو مهرويان مهوش را در اين خاک گران بيني

آتش از شرم تو چون گل در خوي خونين نشست
زان خطي کز عارض آتش فشان انگيختي