ديوان خاقاني

هست از پري رخساره اي در نسل آدم شورشي
شور بني آدم همه ز آن روي گندمگون نگر

باغي است طاووس رخش ماري است افسون گر در او
شهري چو من بنهاده سر بر خط آن افسون نگر

دل کشته ام در پاي تو شب زنده دارم لاجرم
خوابم همه شب کاسته زين درد روز افزون نگر

لب تو داد به دستم قدح ز شربت قند
در او ز روي عرقناک خود گلاب بريز

دهم در من يزيد دل دو گيتي را به يک مويش
ازين سان روز بازاري نپندارم که دارد کس

منسوخ کن حديث جهان را که در جهان
هرگز دو دوست يک دل و همدم نيافت کس

چون قفل و پره آلت بند است روز و شب
زان لاجرم کليد در غم نيافت کس

گل پيمانه در دستش ز خجلت غنچه مي گردد
به عارض تا فتاد از تاب بي گلهاي خندانش

چون به مي خون جهان در گل افسرده خورم
چه عجب گر نتوان يافت به دل شادانم

چند ازين دوران که هستند اين خدا دوران در او
شايد ار دامن ز دوران درکشم هر صبح دم

با اين همه به دولت احمد در اين زمان
سلطان منم بر اهل سخن، کام کار هم

خرمن عمر اي دريغ رفت به باد محال
در خوي خجلت ز عمر از مژه پرنم تريم

به کوي عشق تو جان در ميان راه نهم
کلاه بنهم و سر بر سر کلاه نهم

در صدر ديده اي که چه اقبال ديده ايم
بر آستان نگر که چه زار اوفتاده ايم

گوهري کز چشم من زاد آفتاب روي تو
هم به دست اشک در پاي غمش پاشيده ام

از نحيفي همچو تار رشته ام در عقد او
لاجرم هم بستر اويم وز او پوشيده ام

ني کم سعادت است اين کامد غم تو در دل
چون دل سراي غم شد شادان چرا ندارم

به باران مژه در ابر مي جستم وصالش را
کنون ناجسته دربارم چنان آمد که من خواهم

شکارم کرد زلف او چو آتش سرخ رخ زانم
که در گردن کمند زلف دود آساي او دارم

خاک در سلطان را افسر کن و بر سر نه
تا سر به کله داري بر افسرت افشانم

نيم شب پي گم کنان در کوي جانان آمدم
همچو جان بي سايه و چون سايه بي جان آمدم

تو را در دوستي رائي نمي بينم، نمي بينم
چو راز اندر دلت جائي نمي بينم، نمي بينم

به هر مجلس که بنشيني توئي در چشم من زيرا
که چون تو مجلس آرائي نمي بينم، نمي بينم

در اين صحرا ز هر نقشي که چشم از وي برآسايد
بجز رويت تماشائي نمي بينم، نمي بينم

زهي هم تو هم عشق تو باد و آتش
که خود در شما آب و سنگي نبينم