ديوان خاقاني

صد هزاران گوي زرين داشت چرخ از اختران
ز آن همه يک گوي در خورد گريبانت نبود

فتنه را برسر گرفتم چون سرکار از تو داشت
عقل را در پا فکندم چون بفرمانت نبود

تا ز عهد حسن تو آوازه شد در شرق و غرب
آسمان با عشق بازي عهد و پيمان تازه کرد

عشق نو گر دير آمد در دل سودائيان
هر که را درد کهن تر يافت درمان تازه کرد

هر کجا لعل تو نوش افشاند چشم ما به شکر
در شکر ريز جمالت گوهر افشان تازه کرد

شو آينه حاضر کن در خنده ببين آن لب
گر ديده نه اي هرگز کاتش گهر افشاند

گر در همه عمر از تو وصلي رسدم يک شب
مرغ سحري بيني حالي که پر افشاند

اين تحفه طبعي را بطراز و به دريا ده
باشد که به خوارزمش دريا به در اندازد

خاقاني است و جاني از غم به لب رسيده
چون امر تو درآيد هم در زمان برآيد

انصاف من ز تو که ستاند که در جهان
داور نماند کز تو به داور نمي شود

روزم فرو شد از غم و در کوي عشق تو
اين دود جز ز روزن من بر نمي شود

نثار باغ را گردون به دامن در همي پيچد
گل اندر لکه زمرد ز حجله رخ همي پوشد

وگر باد صبا در باغ بوي زلف تو يابد
به دل مهرت خرد حالي به صد جان باز نفروشد

کس چون تو نشان ندهد در کل جهان ليکن
چون اين دل هر جائي هر جاي بسي باشد

پرده نو ساخت عشق، زخمه نو در فزود
کرد به من آنچه خواست، برد ز من آنچه بود

لشکر عشق تو باز بر دل من ران گشاد
گر همه در خون کشد، پشت نبايد نمود

در ميان دل و دين حاصل عشاق تو چيست
که چو حکم تو درآيد ز ميان آن نبرد

تا رخ و موي تو را در نرسد چشم بد
مردم آن چشمها جمله سپند تو باد

من چه سگم اي دريغ کامده در بند تو
آنکه منش بنده ام بسته بند تو باد

سحرا که کرده اي تو با زلف و عارض ارنه
در گلشن ملايک شيطان چه کار دارد

چون ترک جان گرفتم در عشق روي چون تو
بر من فلان چه گويد بهمان چه کار دارد

عشق تو گوهري که گنج روان بيرزد
وهمم در اين فرو شد کو از چه کان برآمد

چشم ما بر دوخت عشق و پرده ما بردريد
از در ما چون درآمد دل ز روزن برپريد

با چنين شوري که ناگه خاست نتوان خوش نشست
با چنين کاري که در جنبيد نتوان آرميد

در خراباتي که صاحب درد او جان هاي ماست
مائي ما نيست گشت و اوئي او ناپديد