ديوان حافظ

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمي

در طريق عشقبازي امن و آسايش بلاست
ريش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمي

اهل کام و ناز را در کوي رندي راه نيست
ره روي بايد جهان سوزي نه خامي بي غمي

قياس کردم و تدبير عقل در ره عشق
چو شبنمي است که بر بحر مي کشد رقمي

گشاد کار مشتاقان در آن ابروي دلبند است
خدا را يک نفس بنشين گره بگشا ز پيشاني

دريغا عيش شبگيري که در خواب سحر بگذشت
نداني قدر وقت اي دل مگر وقتي که درماني

نسيم صبح سعادت بدان نشان که تو داني
گذر به کوي فلان کن در آن زمان که تو داني

من اين مقام به دنيا و آخرت ندهم
اگر چه در پي ام افتند هر دم انجمني

ساقي به دست باش که غم در کمين ماست
مطرب نگاه دار همين ره که مي زني

اين خون که موج مي زند اندر جگر تو را
در کار رنگ و بوي نگاري نمي کني

عجب از لطف تو اي گل که نشستي با خار
ظاهرا مصلحت وقت در آن مي بيني

دو نصيحت کنمت بشنو و صد گنج ببر
از در عيش درآ و به ره عيب مپوي

از پاي تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بي پا و سر شوي

بنياد هستي تو چو زير و زبر شود
در دل مدار هيچ که زير و زبر شوي

در حکمت سليمان هر کس که شک نمايد
بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهي

اين حديثم چه خوش آمد که سحرگه مي گفت
بر در ميکده اي با دف و ني ترسايي

يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم
رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجايي

در تيره شب هجر تو جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآيي

خصمت کجاست در کف پاي خودش فکن
يار تو کيست بر سر چشم منش نشان هم کام

طلب نمي کني از من سخن جفا اين است
وگرنه با تو چه بحث است در سخنداني

من اندر آن که دم کيست اين مبارک دم
که وقت صبح در اين تيره خاکدان گيرد

مدام در پي طعن است بر حسود و عدوت
سماک رامح از آن روز و شب سنان گيرد

در آن مقام که سيل حوادث از چپ و راست
چنان رسد که امان از ميان کران گيرد

زمان عمر تو پاينده باد کاين نعمت
عطيه اي است که در کار انس و جان گيرد

نه به تنها حيوانات و نباتات و جماد
هر چه در عالم امر است به فرمان تو باد