ديوان حافظ

آن کس که منع ما ز خرابات مي کند
گو در حضور پير من اين ماجرا بگو

در سراي مغان رفته بود و آب زده
نشسته پير و صلايي به شيخ و شاب زده

هشيار شو که مرغ چمن مست گشت هان
بيدار شو که خواب عدم در پي است هي

شد حلقه قامت من تا بعد از اين رقيبت
زين در دگر نراند ما را به هيچ بابي

زينهار از آب آن عارض که شيران را از آن
تشنه لب کردي و گردان را در آب انداختي

نصره الدين شاه يحيي آن که خصم ملک را
از دم شمشير چون آتش در آب انداختي

خار ار چه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخي مي در جنب ذوق مستي

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم
با کافران چه کارت گر بت نمي پرستي

آن عهد ياد باد که از بام و در مرا
هر دم پيام يار و خط دلبر آمدي

مرو چو بخت من اي چشم مست يار به خواب
که در پي است ز هر سويت آه بيداري

تو را که هر چه مراد است در جهان داري
چه غم ز حال ضعيفان ناتوان داري

به وصل دوست گرت دست مي دهد يک دم
برو که هر چه مراد است در جهان داري

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داري

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است اين که در سبو داري

نام نيک ار طلبد از تو غريبي چه شود
تويي امروز در اين شهر که نامي داري

تشنه باديه را هم به زلالي درياب
به اميدي که در اين ره به خدا مي داري

تو به تقصير خود افتادي از اين در محروم
از که مي نالي و فرياد چرا مي داري

ساعد آن به که بپوشي تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران مي داري

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ
همه را نعره زنان جامه دران مي داري

چو امکان خلود اي دل در اين فيروزه ايوان نيست
مجال عيش فرصت دان به فيروزي و بهروزي

سخن در پرده مي گويم چو گل از غنچه بيرون آي
که بيش از پنج روزي نيست حکم مير نوروزي

من اين مراد ببينم به خود که نيم شبي
به جاي اشک روان در کنار من باشي

کاهل روي چو باد صبا را به بوي زلف
هر دم به قيد سلسله در کار مي کشي

اين خرقه که من دارم در رهن شراب اولي
وين دفتر بي معني غرق مي ناب اولي

گله از زاهد بدخو نکنم رسم اين است
که چو صبحي بدمد در پي اش افتد شامي