ديوان حافظ

با من راه نشين خيز و سوي ميکده آي
تا در آن حلقه ببيني که چه صاحب جاهم

چون لاله مي مبين و قدح در ميان کار
اين داغ بين که بر دل خونين نهاده ايم

طاق و رواق مدرسه و قال و قيل علم
در راه جام و ساقي مه رو نهاده ايم

ما بدين در نه پي حشمت و جاه آمده ايم
از بد حادثه اين جا به پناه آمده ايم

با چنين گنج که شد خازن او روح امين
به گدايي به در خانه شاه آمده ايم

تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من
سال ها شد که منم بر در ميخانه مقيم

در ميخانه ام بگشا که هيچ از خانقه نگشود
گرت باور بود ور نه سخن اين بود و ما گفتيم

اگر بر من نبخشايي پشيماني خوري آخر
به خاطر دار اين معني که در خدمت کجا گفتيم

از جرعه تو خاک زمين در و لعل يافت
بيچاره ما که پيش تو از خاک کمتريم

بيا تا گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم
فلک را سقف بشکافيم و طرحي نو دراندازيم

چو در دست است رودي خوش بزن مطرب سرودي خوش
که دست افشان غزل خوانيم و پاکوبان سر اندازيم

کو جلوه اي ز ابروي او تا چو ماه نو
گوي سپهر در خم چوگان زر کشيم

نيست در کس کرم و وقت طرب مي گذرد
چاره آن است که سجاده به مي بفروشيم

خشک شد بيخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمايي بکنيم

حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن
چشمم از آن دو چشم تو خسته شده ست و ناتوان

دايم به لطف دايه طبع از ميان جان
مي پرورد به ناز تو را در کنار حسن

مي فکن بر صف رندان نظري بهتر از اين
بر در ميکده مي کن گذري بهتر از اين

در حق من لبت اين لطف که مي فرمايد
سخت خوب است وليکن قدري بهتر از اين

آن که فکرش گره از کار جهان بگشايد
گو در اين کار بفرما نظري بهتر از اين

به جان پير خرابات و حق صحبت او
که نيست در سر من جز هواي خدمت او

تخم وفا و مهر در اين کهنه کشته زار
آن گه عيان شود که بود موسم درو

چشم بد دور ز خال تو که در عرصه حسن
بيدقي راند که برد از مه و خورشيد گرو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاين سر پرهوس شود خاک در سراي تو

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستي
نگارين گلشنش روي است و مشکين سايبان ابرو

خط عذار يار که بگرفت ماه از او
خوش حلقه ايست ليک به در نيست راه از او