ديوان عراقي

ور در ره راستي روم راست
چون در نگرم، روم چو خرچنگ

باز در دام بلا افتاده ام
باز در چنگ عنا افتاده ام

در صومعه چو مرد مناجات نيستم
در ميکده ز بهر چه هشيار مانده ام؟

در کعبه چون که نيست مرا جاي، لاجرم
قلاش وار بر در خمار مانده ام

در حسن رخ خوبان پيدا همه او ديدم
در چشم نکورويان زيبا همه او ديدم

زود پا در بساط وصل نهيم
دست با دوست در کنار کنيم

در سينه هر غمزده پنهان همه او بين
در ديده هر دلشده پيدا همه او دان

در کف جور تو افتادم، تو دان
تن به هجران تو در دادم، تو دان

چند نالم، چون عراقي، در غمت؟
روز و شب در سوز و فريادم، تو دان

چو رايگان است آب حيات در جويت
چرا بود دل مسکين چو ريگ در جيحون؟

اي جمالت برقع از رخ ناگهان انداخته
عالمي در شور و شوري در جهان انداخته

سر حکيم ما را در شوق لايزالي
در من يزيد عشقش پيش دکان نهاده

در جلوه گاه معني معشوق رخ نموده
در بارگاه صورت تختش عيان نهاده

روحي بدين لطيفي در چاه تن فگنده
سري بدين عزيزي در قعر جان نهاده

در صومعه نگنجد، رند شرابخانه
عنقا چگونه گنجد در کنج آشيانه؟

در جهان بيهوده مي جستم تو را
خود تو در جان عراقي بوده اي

تا در خود بر عراقي بسته اي
صد در از محنت برو بگشوده اي

در بوته بلا تن زارم گداختي
در آتش عنا دل و جانم بسوختي

لواي عشق برافراختي چنان در دل
که در زمان، علم صبر سرنگون کردي

پس در دل تو چگونه گنجم؟
چون بر در خود رها نکردي

درياب، که مانده ام به ره در
در گردن من فتاده باري

در سرم نيست بجز ديدن تو سودايي
در دلم نيست، بجز پيش تو مردن هوسي

پيوسته چو جام در دل آتش
در سر هوس و هواي ساقي

عمري است که مي زنم در دل
يعني که در سراي ساقي

در پي سيمرغ وصلش عالمي دل خسته اند
بودي او را در همه عالم وجودي کاشکي